تبیین حصص مختلفۀ وجود

6. ذات: حقیقت و چیستی یک چیز؛ گاهی به معنای ماهیّت خاص و گاهی به معنای خودِ موضوعِ حاملِ صفت.

7. ناطق: به عنوان مثال اصلی برای مشتقّات به کار رفته. بحث اصلی بر سر معنای آن است: آیا «ذاتی که نطق برایش ثابت است» است یا خودِ «نطق» به نحو لابشرط؟

8. نطق: معنای مصدری و خودِ قوه تفکر و گویایی. استدلال می‌شود که این «نطق» فصل حقیقی انسان است، نه «ناطق».

9. قضیه ضروریّه: قضیه‌ای که محمول آن به ضرورت برای موضوع ثابت است و قابل انفکاک نیست.

10. قضیه ممکنه خاصه: قضیه‌ای که نسبت محمول به موضوع نه ضروری است و نه ممتنع؛ هم ثبوتش ممکن است و هم سلبش.

11. مشتقّات: کلماتی که از یک ریشه گرفته می‌شوند و معمولاً بر ذاتی دلالت می‌کنند که متصف به آن معنای مصدری است (مانند اسم فاعل، اسم مفعول).

12. لابشرط: لحاظ کردن یک مفهوم به صورت مطلق و بدون در نظر گرفتن قیود و شرایط همراه آن.

13. معنای مصدری / معنای حدثی: خودِ معنای فعل یا حالت بدون در نظر گرفتن فاعل یا متعلَق آن (مانند: نوشتن، خندیدن).

14. عرض: صفتی که قائم به یک موضوع است و وجود مستقلی از آن ندارد (مانند: سفیدی).

15. عرَضی: موضوعی که متصف به یک عرض شده است (مانند: جسم سفید).