جلسه ۱۴۰

تلمیذ: ولى تمایز افراد بین همدیگر فقط برگشت به این مفهوم بسیط مى‌كند كه همه درحقیقت واحد مى‌شوند. زید و بكر و عمرو هیچ تفاوتى با هم از حیث ذات ندارند، اختلافشان در صفات است.

استاد: شما کجا رفتید؟! ما داریم در صفات صحبت مى‌كنیم و اینكه در زید این صفات كه جمع مى‌شود دلیل نیست كه این صفت عین دیگرى باشد! شما به مقام ذات زدید! اگرچه آنجا كه ما نمى‌توانیم‌ بیاییم، شما باید با ما راه بیایید!! فعلاً ما در همین پایین‌ها هستیم!! إن‌شاء‌الله بعد دستمان را بگیرید که بیاییم تا ببینم در مقام ذوات چه مى‌گویید!!

عینیت وجود با صفات متعدد در مقام ظهور و مظهریت

این مطلب در مورد ذهن و... صحیح است. همین مطلب را در خارج در وجود خارجىِ صفات و در وجود خارجى اسماء و در وجود خارجى ذوات مشاهده مى‌كنیم. حالا راسم این اجتماع و آن كه باعث شده است که این جمعیت تحقق خارجى پیدا بكند همان‌طورى كه تحقق ذهنى پیدا مى‌كند، آن یك نیروى قاهرى است كه آن نیروى قاهر با تمام این اوصاف و تمام این اسماء هماهنگى دارد و آن عبارت است از وجود مطلق. آن وجود مطلق است كه به صور مختلف درمى‌آید. چون صحبت در این است كه وجود بسیط است. وجود صفت انفاق عبارت است از تعین وجود به این ظهور و به این مَظهر. وجود صفت علم عبارت است از تعین وجود به این ظهور و به این مظهر. وجود صفت قهر عبارت است از تعین وجود به این صفت و به این مظهر. پس چه باعث شد كه تعین پیدا بشود؟ وجود باعث شده است. پس نفس الوجود بإطلاقه مقید به این تعین شده است و مقید به ظهور این صفت شده است. و چون آن وجود واحد است بنابراین این صفت عین آن وجود خواهد بود. این صفت عین آن وجود است، چون آن وجود، وجود اطلاقى است. پس این وجود اطلاقى است كه به‌صورت قهر درآمده است. هیچ چیزى دست به تركیب آن نزده، هیچ شخصى كارى به كار این نداشته، همۀ كارها را خودش كرده است. وجود اطلاقى به‌صورت صفت قهر در ذهن تجلى پیدا مى‌كند، به‌صورت صفت علم در خارج ظهور پیدا مى‌كند و امثال‌ذلك. همین وجود اطلاقى به‌صورت ذات در خارج تحقق پیدا مى‌كند. ذات از كجا آمده است؟ از وجود آمده است دیگر. پس این وجود اطلاقى كه لا حد و لا رسم و بسیط و صرف الحقیقه و وحدت بالصرافه دارد و تمام این مطالب كه بعداً هم خواهیم گفت، این وجود اطلاقى است كه خود را به صورت درمى‌آورد. پس این وجود اطلاقى عین این صورت است؛ عین است نه مانند. این وجود اطلاقى عین این صورت است در مقام ظهور. در مقام ظهور، این وجود اطلاقى عین این صورت است.