جلسه ۱۴۴

پس دیگر از این نقطه‌نظر اشکال به اصالت الوجود و وحدت وجود وارد نمی‌شود تا ما از آنها فرار کنیم. او در آن تجرد خودش باقی است. پس

معنایش این است. آن وجود بسیط و حقیقی هیچ‌وقت به ‌صورت و محدودیت خارجی درنمی‌آید. یعنی نه‌اینکه محدود بشود. بله، این محدودیت خارجی جدای از او نیست، و این محدود باید خودش را بردارد و به آن لاحدّی برساند. یعنی ازنظر تعلق به ماده باید خود را به آن لاحدی برساند. به آن لاحدی که رساند اسمش را فنا می‌گذارند.

اللهمَ صلّ علی محمد و آل محمد