جلسه ۱۴۶

این تبدّل است، این ﴿خَتَمَ ٱللَهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ وَعَلَىٰ سَمۡعِهِمۡ وَعَلَىٰٓ أَبۡصَٰرِهِمۡ غِشَٰوَةٞ﴾¹

ختم یعنى این، ختم یعنى كارى بر سر خودشان آوردند كه آن كار یكى‌یكى موجب مى‌شود كه پرده روى پرده بیاید و ضخیم بشود. در وهلۀ اوّل شریح قاضى حكم به قتل نداد، در وهلۀ اوّل این كار را نكرد، مدام گذشت و مدام گذشت، بعد فتوا داد، و تازه با ناراحتى فتوا داد، بعد قضیه طوری مى‌شود كه دیگر شروع مى‌كند و خودش هم از خود ابن‌زیاد هم جلوتر مى‌رود، یعنى همان كسى كه اوّل در او شك بود، همان كسى كه اوّل با تردید و تزلزل بود، از خود ارباب هم جلو مى‌زند و جلوتر از ارباب مى‌رود. لذا مى‌گویند: گناهان را كوتاه و سبك نگیرید، هركدام از اینها یك اثرى را مى‌گذارد كه دیگر برنمى‌گردد. «مَن اقتَرَفَ ذنباً فارَقَه عقلٌ لم یعُد أبداً» یا «لا یعودُ أبداً»² هر دو شكل هست. اگر كسى یك گناهى را انجام دهد یك عقلى از او مى‌رود، یك بینش و بصیرت و نورى از او مى‌رود كه دیگر برنمى‌گردد، تا جایى كه دیگر همه چیز ازبین مى‌رود.

اللهمَ صلّ علی محمد و آل محمد