سیره عملی و اخلاقی مرحوم علامه طهرانی

تأسی مرحوم علامه طهرانی به رسول‌الله و ائمه علیهم‌السّلام

می‌گفتند که همین که داشتم می‌رفتم یک‌دفعه دیدم که آقای شاهرودی برای مسجد می‌رود. گفت: آقا سید محمدحسین آقا سید محمدحسین بیا اینجا من یک چیزی به تو بگویم! بعد می‌گفت که من الآن دارم می‌روم و یک قضیه‌ای در ذهنم آمده است و این قضیه برای من خنده‌دار است و اگر الآن نخندم و به نماز بروم، نماز باطل می‌شود!! بیا من این را به تو بگویم و بخندم!! می‌گفتند: داخل کوچه نشست و یک قضیه‌ای بود که ما به آن نخندیدیم و نفهمیدیم خب لابد او با قرائن و با چیزهای خودش فرق می‌کرد. می‌گفت: این قضیه را گفت و شروع کرد غش‌غش خندیدن! یک خنده‌ای کرد و گفت: الآن دیگر راحت شدم خداحافظ! مرحوم آیةالله محمود شاهرودی! یک نماز هم ایشان نرفتند، یک نماز! آنچه که در نجف در حیطۀ ذهن [ایشان بود] و ـ اینکه خدمتتان عرض می‌کنم همین‌طوری [مطرح شد] و من قصد صحبت هم نداشتم خودش پیش آمد دیگر حالا از باب تناسب حکم و موضوع [اشکالی ندارد]. خود مرحوم آقا رضوان الله تعالی علیه هروقت عمامه‌گذاری می‌کردند مقداری صحبت می‌کردند ـ آنچه که مدّنظر ایشان بود فقط و فقط تأسی به رسول‌الله صلّی الله علیه و آله و سلّم بود یعنی آنچه را که پیغمبر و ائمه علیهم‌السّلام بیان می‌کنند و مورد رضای آنها است، فقط این بود! و هیچ‌وقت به خودشان اجازه ندادند در یک مسئله‌ و قضیه‌ای بخواهند تنازل کنند و کوتاه بیایند!

لذا ایشان خیلی صریح و رک بود و خیلی در مسائل و قضایا روشن بود و بر همین اساس فکر و طرز عقاید و مبانی و عملشان فقط برای این بود که به آن نتیجه و هدف برسند حالا هر کسی هرچه می‌خواهد بگوید، بگوید! تمام شب‌های پنج‌شنبه را به مسجد سهله می‌رفتند و تا صبح نماز می‌خواندند و به عبادت می‌گذراندند. به‌خاطر اینکه شب چهارشنبه شب درسی بود و بعد هم خیلی شلوغ بود.