سیره عملی و اخلاقی مرحوم علامه طهرانی

نسبت به این مسئله هم تفکر افراد یک تفکر تخصصی است یعنی از باب اینکه کسی که در این علوم دینی حرکت می‌کند و راه می‌رود، خب مقتضای این علوم دینی این است که عمامه بگذارد و مناسبت با علوم دینی تعمم است اما اینکه این تعمم و عمامه به‌عنوان یک اصل و لباسی که به‌واسطۀ آن لباس تأسی به رسول الله و ائمه علیهم‌السّلام در وجود انسان محقق می‌شود، با این نظر به این عمامه‌گذاری نگاه نمی‌شود.

تأکید بر داشتن عمامه در هنگام نماز

پیامبر اکرم در یک عبارتی که مضمونش این است فرمودند: «العَمائِمُ تیجانُ العَرَبِ فَإذا وَضَعوا العَمائِمَ وَضَعَ الله عِزَّهُمْ».¹ به این عبارت است حالا پیدا کنید ولی در کجا هست نمی‌دانم و ظاهراً احمد امین هم در ظهر الإسلام این را آورده است. این‌همه تأکیدی راجع به نماز شده است که نماز باید با عمامه باشد.

عدم استحباب گذاشتن عمامۀ سیاه

اتفاقاً عمامه‌‌ای که در زمان رسول خدا مصطلح بود، عمامۀ سودا نبود بلکه عمامۀ صفراء یا خضراء یا بیضاء بود یعنی همین عمامه‌ها بود و بعد در زمان بنی‌عباس این عمامه به‌عنوان شعار بنی‌عباس بود که لباس سیاه می‌پوشیدند، از زمان مأمون به بعد [این‌طور بود] خود مأمون یک لباس سیاه می‌پوشید یعنی قبای او قبای سیاه بود و عمامۀ سیاه هم بر سر می‌گذاشت و به‌خاطر امتیازش با سایر عمائم، عمامه را سیاه کردند و مصطلح شد و فقط عمامۀ سیاه کراهت ندارد ولی مستحب نیست! یعنی عمامۀ سیاه هیچ استحبابی ندارد و چه خوب است که اصلاً عمامه، عمامۀ سفید باشد یا در نماز که حتماً عمامه را سفید یا زرد یا سبز [می‌گذارند] البته سبز برای سادات است چون شعار است و خب این مسئله نباید خلط بشود و من ندیدم که مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ هیچ‌وقت در نماز عمامۀ سیاه سرشان بوده باشد مگر در مسجد! ولی در منزل عمامه‌شان عمامۀ سبز بود و یااینکه عمامۀ سفید هم داشتند که البته از مرحوم آقای انصاری به ایشان رسیده بود یا زرد بود که آن را گاهی می‌گذاشتند اما عمامه‌شان همیشه به‌طور معمول همان عمامۀ سبز بود و به دوستان و شاگردانشان هم توصیه می‌کردند که ولو شده در موقع نماز یک دستمال هم ببندند که نماز با عمامه باشد و آنها هم همین کار را انجام می‌دادند.