تحلیل کیفیت ارتباط میان حادث و قدیم در نظام هستی

استاد: هست، همین الآن هست!

تلمیذ: لذا ما می‌توانیم الآن از این زمین خارج شویم و به آن زمینی برویم که بعداً خواهد آمد.

استاد: بله از همان‌جا می‌رویم.

تلمیذ: ولی آن را نمی‌توانیم ببینیم اینکه نمی‌توانیم ببینیم زمان حاجب نشده است آن فقط بصیرت ما کور است اگر ما بینا شویم الآن همۀ زمین‌ها را می‌بینیم.

استاد: اشکالی ندارد، به کجای قضیه اشکال برمی‌خورد؟

تلمیذ: این را توضیح دهید، حجاب فقط زمان نیست حجاب فقط برگشت به خود ماست.

استاد: چون ما الآن محکوم زمان هستیم، منظور خود ما است چون الآن مدرکات ما محکوم ماده است و خود ماده متدرج است، حالا شما اسمش را زمان بگذارید یا نگذارید فرق نمی‌کند.

تلمیذ: اصلاً تدرج هم باید برداشته شود.

استاد: آخر تدرج خودش امری است یکی بر دیگری، مثل اینکه یک وقت یک خیط هست این خیط از اینجا تا اینجاست. این الآن امر ثابتی است یا نه؟ یک امر ثابت است. یک مورچه که از اینجا حرکت می‌کند و اینجا می‌آید، آیا مورچه این را ادراک می‌کند؟!

تلمیذ: همه را نه!

استاد: محکوم ماده است، من الآن ادراک می‌کنم چون محکوم ماده نیستم. این مسئلۀ حوادثی که در عالم هست نسبت به ما مثل قضیۀ مورچه می‌ماند.

تلمیذ: همین‌جا سؤال هست، الآن ما وقتی از زمین بیرون می‌رویم چرا به آن مادۀ واقعی برخورد نمی‌کنیم؟

استاد: کدام؟

تلمیذ: الآن اینجا یک واقعیت دیگری هست، همین را هم عرض کردید که الآن کره زمین را لحظۀ قبل یک وجود بعدی دارد، لحظه ثالث یک وجود سوم دارد، لحظه چهارم یک وجود چهارم دارد و بی‌نهایت در قطعات زمان و آنات، وجودات متعدد دارد.

استاد: بله.

تلمیذ: چرا ما نمی‌توانیم وقتی بیرون می‌رویم در آن وجودهای خارجی جسمی برخورد کنیم.

استاد: چرا برخورد می‌کنیم!

تلمیذ: من الآن خارج می‌شوم چرا برخورد نمی‌کنم؟

استاد: اینکه الآن شما می‌بینید وجود مختص به خود است الآن شما اینجا قرار دارید.

تلمیذ: نمی‌توانم ببینم.