استلزام ممتنع ذاتی و کیفیت تلازم بین محالات

و إمّا أن یصدقَ الاتصالُ الاتفاقی دونَ اللزومی إذا لَم یکن هناکَ علاقةٌ أصلاً لا علاقةَ اللزوم و لا علاقةَ المنافاة.

یااینکه اتصال اتفاقى و لزومى بین این دوتا امتناع گاهى صادق مى‌شود، نه اینکه در همه‌جا این مسئله وجود داشته باشد. در جایی که علاقه‌ای اصلاً نباشد؛ نه علاقۀ لزوم باشد و نه علاقة المنافات، برحسب اتفاق آن امتناع با این امتناع در کنار هم قرار مى‌گیرد.

بیان بعضی احکام عزاداری امام حسین علیه‌السّلام

تلمیذ: راجع به قمه زدن عاشورا و این زنجیرهایى که مى‌زنند ...

استاد: والله اینها اشکال دارد اما اگر کسى انجام دهد ما منع نمى‌کنیم ولى از نظر فقهى اشکال دارد.

تلمیذ: با عشق و علاقۀ خاص است.

استاد: بله، روى همین جهت زبانمان بسته است!

تلمیذ: ولى ممدوح نیست. بله؟!

استاد: نه‌خیر یعنى به‌طورکلى اگر شخصى که مسئله را بداند و بتواند ترتیب‌اثر بدهد نباید آن کار را انجام بدهد ولى اگر بعضى افراد هستند که اینها اصلاً تحمل قضیه براى آنها مشکل است یعنى به‌خاطر آداب و رسوم یا علاقه‌ای که دارند اصلاً نمى‌شود به او گفت، یعنى مى‌خواهد خودش را به سیدالشهداء علیه‌السّلام نزدیک کند و با این وضع مى‌خواهد تقرب به‌وجود بیاورد که حالا که در کربلا نبودیم حداقل خودمان را در همان مسیر و راستا فرض کنیم، آن‌وقت شعار و علامتش را هم به این کیفیت ابراز مى‌کند. این‌طور است که انسان نمى‌تواند در این قضیه به مردم یک نهى صریح کند و مردم نمى‌توانند این را قبول کنند. لذا باید ساکت بود.

نظر مرحوم آقا هم همین بود و یادم هست یک روز آقاى حداد ـ رضوان الله تعالی علیهما ـ نشسته بودند و بچه‌های ایشان مى‌رفتند و قمه مى‌زدند و یکى از آنها یک وقت بى‌هوش شد و غش کرد، ضعیف هم بود و آقاى حداد مى‌گویند که هرچه من به اینها مى‌گویم که نکنید گوش نمى‌دهند لذا آنها هم مى‌زدند! مى‌فرمودند که این کار را نکنید اما گوش نمى‌دادند!