مبانی وجود ذهنی و قدرت نفس بر ابداع صور

نفسِ علم حضورى ما به ذات، أدَلُّ الدَّلیل بر وجود ما

أدَلُّ الدَّلیل بر وجود ما، نفسِ علم حضورى ما به ذات خود ما است. کسی خودش را فراموش می‌کرد، برای همین یک کدو در گردنش انداخت که خودش را گم نکند، شخصی آمد کدو را برداشت و به گردن خودش انداخت، گفت:

باید به او گفت که تو هستى ولی خودت را یادت رفته است، به بعضى باید تذکّر داد که کجا دارید مى‌روید؟!

آنکس که بداند و نداند که بداند، منظور ما اینها هستند، بیدارش نمایید که بس خفته نماند! به بعضى باید تذکّر داد که بابا شما هستید و شما این‌طور هستید، تا کى در غفلت هستید؟! و آن کس که بداند و نداند که بداند یعنی نمى‌داند که چه استعداد و قابلیّتى دارد و دارد راه را اشتباه مى‌رود، این را باید بیدار کرد.

یک شعر دیگر هم داریم که یادمان رفت:

بالأخره متابعت مى‌کند، نمى‌داند ولى مى‌داند که خبر ندارد، قضیّه را دنبال مى‌کند، بدبخت آن کسى است که نداند و نمى‌داند که نمى‌داند، این دیگر جهل مرکّب است و نمی‌شود کاریش کرد!

آن شب یادتان مى‌آید رفتیم خانه آقاى...، پدرش آنجا بود مى‌گفت که مرحوم آقاى دستغیب مى‌گفتند: بعضی خواب هستند، اینها را مى‌شود بیدار کرد، آدم صدا مى‌زند، با پا مى‌زند بالأخره بیدار مى‌شوند، ولى بعضی خودشان را به خواب مى‌زنند، این را نمی‌شود کاریش کرد، خودتان را به خواب نزنید! بله، دیگر اینها نمى‌دانند و نمى‌دانند که نمى‌دانند یعنى مسئله آنها مسئلۀ جهل مرکّب است.