ماهیت وجود ذهنی و کیفیت تحقق آن در نفس

تلمیذ: ازبین هم نمی‌رود.

استاد: بله! یعنی بخواهد زحمت بکشد تا آثارش را ازبین ببرد، دُم شتر به زمین می‌رسد تا انسان بخواهد یک خاطره را از ذهنش به در ببرد. خب از اول نیاورد!

اهمیت مراقبه

این‌همه بزرگان فرمودند که نگاه به صور قبیحه کردن، توجه به مسائل غیر کردن، گوش دادن غیبت و تهمت و این حرف‌ها [باید ترک شود پس برای چیست]؟!

در همان اوایل انقلاب یک مجلسی از عده‌ای از افراد متنفذ دولتی بود، از ما هم دعوت کردند [و گفتند] که آقا ماهی یک دفعه یک چنین مجلسی هست شما هم بیا و از قضایای مملکت مطلّع بشو، خوب است، بعد هم بتوانی مثلاً به افراد گزارش بدهی. من استنکاف می‌کردم و نمی‌رفتم، من گفتم: نه. بالأخره یک شب ما را بردند. یک شب رفتیم و افرادی که شرکت کرده بودند افراد خوبی بودند و مؤمن و نمازخوان بودند و از مسئولین مهم بودند و... در آن مجلس صحبتی شد، اول با همدیگر یک اشاراتی کردند که این کیست آمده؟ غریبه است؟ ولی خب ندا دادند که خودمانی است و مشکلی نیست.

دیگر شروع به گفتن کردند؛ او شروع کرد از زندان [گفتن] ـ خیلی از آنها هم افرادی بودند که زندان کشیدۀ زمان شاه هم بودند ـ که فلان آقا در زندان به او چه گفت و او سر سفره چه‌کار می‌کرد و او با او چطوری قهر می‌کرد و چه‌کار می‌کرد و مثلاً چند روز پیش فلان شخص چه‌کاری انجام داده و ماشینش را تعقیب کردند و چه چیز گیر آوردند و... یک ساعت و نیم یا دو ساعتی از این حرف‌ها مطرح شد. آقا به جان شما یک‌دفعه من دیدم، یک کدورت و ظلمتی در من پیدا شد که اگر به همان صاحب مجلس و اینها برنمی‌خورد شام هم نمی‌خوردم و بیرون می‌آمدم.

بعد دیگر هرچه اصرار کردند، گفتم که همین یکی برای اول و آخر بس است. آخر به من چه از اسرار مردم مطّلع بشوم؟! حالا یک کسی یک کاری کرده چرا من بیایم و [مطّلع شوم]؟ جدی می‌گویم ها! جدی می‌گویم. حالا مطلّع نشدم چه ضرری کردم؟