تبیین حقیقت وجود و کیفیت تعینات هستی

نه‌خیر آقاجان هیچ هم بالاتر نیست! آدم قشنگ فکر می‌کند تا آنجایی که عقلش می‌رسد می‌آید تصور می‌کند و آنجایی که عقلش نرسید به‌دنبال می‌رود تا مسئله را بفهمد! با قدس و تقوا و مسئله را هم‌چنین پیچیده کردن، نه تقدسی ثابت می‌شود و نه ایمان قوی برای شخصی ثابت می‌شود و نه معرفتی ثابت می‌شود! اینها عین الاغ هم نمی‌فهمند که قضیۀ معرفت و شناخت پروردگار در یک هم‌چنین وعائی عین شرک و عین کفر و عین محدودیت و دست خدا را بستن است. ﴿وَقَالَتِ ٱلۡيَهُودُ يَدُ ٱللَهِ مَغۡلُولَةٌ غُلَّتۡ أَيۡدِيهِمۡ﴾؛¹ دست خدا بسته است؛ خدا آنجاست و خدا دارای یک محدودیت است و این محدودیت اقتضاء می‌کند که هیچ ارتباطی بین او و خلائق وجود نداشته باشد! می‌گوییم که آقا چگونه ممکن است بین خلائق و او مرتبط نباشد؟! می‌گویند: احاطه دارد! می‌گوییم که آیا این احاطه مانند احاطه‌ای است که من نسبت به این دارم؟! پس این جدا است و من هم جدا هستم؛ این را در اینجا می‌گذارم و یک متر هم بین من و این فاصله هست و بنده به این احاطه دارم و اصلاً هیچ ارتباطی بین من و این وجود ندارد! احاطه یعنی دائماً این را در مشت داشتن درعین جدایی!

پس شما وجودی را فرض کردید که این وجود در مقابل وجود پروردگار عرض اندام می‌کند منتها فرقش با وجود خدا این است که وجود خدا وجودی است که کسی بالای سرش نیست تا نگهش دارد اما خدا دست انداخته و این وجود را در دستش گرفته است. این عین ثنویت و اثبات وجود ثانی برای وجود پروردگار است! اگر این وجود از جای دیگری آمده است، آنجا کجاست؟! اگر این وجود از خود ذات پروردگار نشئت گرفته است وقتی که نشئت بگیرد دیگر جدا نمی‌شود! وقتی که ذات پروردگار با فرض اینکه تکّه و قسمت نمی‌شود و مانند آب نیست که این آب را بشود تکّه کرد ...، حالا برای تقریب این مثال را عرض می‌کنیم: اگر شما آبی داشته باشید در یک محفظه‌ای که نشود این آب از آن محفظه خارج شود، آیا شما می‌توانید برای این آب فرض قسمت کنید؟! دیگر از این محفظه خارج نمی‌شود.