محال بودن اعاده معدوم و تکرار در تجلی

نحوۀ کمک کردن به امام علیه‌السّلام

یک وقت یک قضیه‌ای اتفاق افتاده بود که در واقع مربوط به خود من هم می‌شد یعنی یک چند نفری بودند که خود من هم داخل در این مسائل بودم و یک مسائل و قضایایی بود که بالأخره به‌حسب عادی نگران‌کننده هم بود بعد یک‌دفعه دیدیم مسائل عوض شد و کنار رفت. در زمان خود مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ بود. بعدها این مطلب روشن شد که عجب! بعضی‌ها چه خیال‌هایی در سر می‌پروراندند و چه نقش‌هایی را بر تابلوی ذهن خودشان می‌کشیدند تااینکه مثلاً چه مطالبی انجام بدهند. ولی ما می‌بینیم شب می‌آید، روز می‌شود، ایام می‌گذرد، لیالی می‌گذرد و هیچ قضیه‌ و مسئله‌ای اتفاق نمی‌افتد! آیا هیچ از این سلسلۀ علل خبر داریم؟ به قول خواجۀ شیراز که می‌فرماید:

صراط مستقیم ‌ها! انسان در صراط مستقیم قرار بگیرد و بعد دیگر هرچه باداباد! احساس کند در صراط هست و به تکالیفش و به مطالبی که گفته می‌شود عمل کند و آنچه را که می‌گویند که بگو، بگوید و آنچه را که می‌گویند: نگو، نگوید. به آن عملی که می‌گویند: انجام بده، انسان انجام بدهد، نه‌اینکه مثل معلّیٰ که امام موسی بن جعفر علیهما‌السّلام او را منع می‌کردند اما او به منع موسی بن جعفر عمل نمی‌کرد و سر خود [عمل می‌کرد].² آخرش هم جان خودش را داد. هارون‌الرشید او را گرفت و کشت. اینها خیال می‌کنند دارند به امام کمک می‌کنند! آن کسی به امام کمک می‌کند که خاطر او را بیشتر آسوده کند و او را راحت‌تر نگه دارد نه‌اینکه برای او یک دغدغه فکری به‌وجود بیاورد. این کمک را نمی‌خواهد، او خیال می‌کند دارد کمک می‌کند. آن کسی به امام کمک می‌کند که بیشتر حرف‌شنو باشد او به امام کمک می‌کند. بالاتر از ما امام زمان عجّل الله تعالی فرجه سر جا نشسته است و اگر دینی قرار است باشد متوکل و ولیّ دین اوست! ما کجاییم و به ما چه مربوط است؟! ولیّ، قیم دین، وکیل دین و صاحب اختیار خودش است. می‌گوید که این کار را بکن، بکن. اگر این کار را نمی‌کنی [و گوش به حرف او نمی‌دهی] دیگر برای چه داری انجام می‌دهی و برای که دل می‌سوزانی؟! خود قیم و صاحب دین می‌گوید که نکن حالا تو می‌کنی و کار خود را انجام می‌دهی؟! این معلوم است همه‌اش نفس است لذا انسان باید همۀ مسائل نفس و غیر نفس را جدا کند تااینکه یک وقتی پا از دایرۀ خودش بیرون‌تر نگذارد.