بررسی امتناع اعاده معدوم و لوازم آن

لذا اینهایی را که بالای کرۀ زمین و این حرف‌ها می‌برند، اول کاری که می‌کنند لباسی برای آنها تهیه می‌کنند که این لباس مثل شرایط زمین را برای آنها نگه دارد. حالا فرض کنید اگر سریع حرکت کنید، سرعت دخالتی در مسئله ندارد؛ هیچ دخالتی ندارد! فرض کنید که صد کیلومتر بروید، در این حرکت صد کیلومتر چه احساسی برای شما پیدا شده است؟

آنهایی که این حرف را می‌زنند زمان را یک امر خارجی گرفته‌اند یعنی نه‌اینکه زمان را جزء مشخصات گرفته‌اند، خیلی عوضی رفته‌اند و جزء مقوّمات گرفته‌اند! فرض کنید خواب هستید و از یک نقطه به یک نقطۀ دیگر حرکت می‌کنید و یک‌دفعه بلند می‌شوید و ساعت را نگاه می‌کنید می‌بینید یک ساعت گذشته است. حالا شما خواب نیستید، بیدار هستید و شما را با سرعت صد کیلومتر از یک جا به جای دیگر حرکت می‌دهند چه احساسی می‌کنید؟ یک احساس می‌کنید و آن اینکه یک ساعت گذشت. حالا صد کیلومتر بشود دویست کیلومتر، چه احساسی دارید؟! احساس شما فرق کرد؟! نه، فقط می‌بینید تندتر می‌روید. حالا دویست کیلومتر، هزار کیلومتر بشود و با سرعت هواپیما بروید، شما یک ساعت از قم تا طهران می‌روید و یک ساعت هم از طهران تا مشهد می‌روید، برای شما بودن در هواپیما و آن زمانی را که احساس می‌کنید بیشتر از آن است که از قم به طهران بود؟ بااینکه از اینجا تا طهران صد و چهل کیلومتر طی کردید و از طهران تا مشهد هزار کیلومتر طی کردید! یعنی هشت یا هفت برابر طی کردید ولی درعین‌حال هردو احساس یکی است و هیچ تفاوتی نکرده‌اید. حالا هزار کیلومتر بشود، ده هزار کیلومتر باز احساس یکی است! صد هزار کیلومتر بشود هم احساس یکی است! هرچه جلو برود و سیصد هزار کیلومتر بشود که سرعت نور است، باز احساس یکی است!

اینکه در سرعت شرایطمان با شرایط قبلی تطبیق نمی‌کند، یک حرف دیگر است. ممکن است که اگر با یک هم‌چنین سرعتی حرکت کنیم متلاشی بشویم، خب بشویم. حالا فرض کنید ما را در یک جعبه قرار بدهند و متلاشی نشویم، چه احساسی می‌کنیم؟! همان احساس [قبلی] را داریم. ما سیصد هزار کیلومتر حرکت کردیم و یک ساعت هم راه رفتیم و در هر ثانیه ...