حقیقت جعل و ظهور اسماء الهی

بی‌ارزش بودن اسماء و صفات پروردگار بدون ذات

اسم و صفت که چیزی نیست. اگر شما ذات حضرت حق را کنار بگذارید، خالقیت او پشیزی نمی‌ارزد! رازقیت او به‌اندازۀ سر سوزنی ارزش و اعتبار ندارد! سامعیت او به‌اندازۀ سر سوزنی قیمت ندارد! عالمیت او به‌اندازۀ سر سوزنی اعتبار ندارد! قدرت او به‌اندازۀ یک میلی‌متر بهاء ندارد! این اسماء و صفات الهی در جایی بهاء و قیمت و ارزش دارد که پشتوانۀ آنها را ذات تأمین کرده باشد و اینها به اتکاء به ذات در عالم إعمال رویه می‌کنند! وقتی که اسم عالم و علیم پروردگار در این دنیا در قالب یک شخص و یک فرد اختراعی را به‌وجود می‌آورد، آن اختراع و اکتشاف عبارت او نزول اسم علیم است که ذات را با خودش در خارج نشان می‌دهد و بارز و ظاهر می‌کند! نه‌اینکه ذات در جای خودش هست و اسم علیم پروردگار جدای از ذات در خارج کاری را انجام می‌دهد! اسم علیم جدای از ذات مفت نمی‌ارزد! به‌اندازۀ یک سر پلاستیکی این شیشه ارزش ندارد! تمام آن مقام عظمت و قدرت پروردگار بدون اینکه آن ذات پشت سرش باشد و او را حمایت و تأیید کند و به جلو هُل بدهد، آن ذات اگر نباشد که بخواهد اسم علیم را به جلو هل بدهد آن اسم با آن عظمتی که دارد به‌اندازۀ این پلاستیک که در دست من هست قیمت ندارد! هیچ قیمتی ندارد! چرا؟! چون اسم علیم بدون ذات یعنی پوچ! اسم قادر بدون ذات یعنی پوچ و کشک! اسم صانع و خالق بدون ذات یعنی هیچ یعنی صفر!

اشکال به قائلین به یکی بودن اسماء و صفات با ذات

اینهایی که اسماء و صفات را با ذات یکی می‌دانند اشکالشان در اینجاست؛ اینها برای اسماء و صفات همان حیثیتی را قائل شده‌اند که برای ذات قائل هستند! لذا گفتند: ذات مساوی با اسم است و اسم مساوی با ذات است درحالی‌که ذات با اسم از نقطه‌نظر اصل و فرع تفاوت دارد! ذات که با اسم و وصف متفاوت است! چرا عرفا این‌قدر نسبت به مقام هوهویت اصرار دارند و آن هوهویت را از واحدیت فرق می‌گذارند؟! چرا این‌طور است؟! حتی من در یک جایی این قضیه را دیدیم که مسئلۀ هوهویت را با احدیت فرق گذاشته‌اند!