حقیقت علم و حضور در عوالم وجود

صد سال هم بگذرد دیگر شما نمی‌توانید از خودتان جدا کنید. همان‌طور شما این حقایق را در وجودتان احساس می‌کنید مثل اینکه الآن این وقایعی را که نسبت به آن اشراف دارید را می‌فهمید، بدون کمترین اختلافی به‌اندازۀ سر سوزن. این معنا را احساس می‌کنید. بنابراین برای رائی فرق نمی‌کند اتحاد با آن حادثه چه در زمان فعلی باشد و چه در زمان گذشته و معدوم باشد، هیچ تفاوتی از این نقطه‌نظر ندارد بااینکه آن حادثه معدوم شده است. اینکه بین خودش و آن حادثه [اتحاد می‌بیند] و همیشه آن حادثه را در یاد خودش زنده نگه می‌دارد، علتش چیست؟ فوراً بگویید! اتحاد با آن حادثه است. وقتی که با آن حادثه به‌واسطۀ حضور اتحاد پیدا کرد، دیگر این قضیه و واقعه و حادثه در نفس او مندک شده است و متحد شده است و یکی شده است و وحدت پیدا شده است و چیزی که وحدت پیدا کند قابل دو شدن نیست! دیگر جدا نمی‌شود که دو شود، نه! یکی است! الآن شما می‌توانید خودتان را از آن صورت علمیه‌ای که همین الآن برای شما نقش ‌می‌بندد جدا کنید؟ نه، چون وحدت پیدا کردید، نمی‌توانید. اصلاً به‌دست شما نیست، در اختیار شما نیست که آن حقیقت علمیۀ ذهنیۀ معلوم بالذاتی که الآن به‌واسطۀ اشراف شما در این زمان به‌خصوص بر این پدیده خارجیه پیدا شده است را از خودتان جدا کنید، مگر انسان می‌تواند خودش را از صورت علمیۀ ذاتیه جدا کند؟ انسان نمی‌تواند جدا کند؛ یعنی چه جدا کند؟! یعنی یک‌دفعه برای او حالت نسیان پیدا شود و اصلاً هیچ نفهمد؟! این‌طور که نمی‌شود. شما می‌توانید دستتان را در گوش خود کنید و آنچه را که من می‌گویم نشنوید، این را می‌توانید ولی وقتی‌که گوشتان باز است و صحبت من وارد آذان شما شد دیگر نمی‌توانید خود را از این جدا کنید، دیگر نمی‌شود. تا وقتی‌که انسان چیزی نگفته باشد می‌تواند بگوید که نگفتم اما وقتی که چیزی را گفت، دیگر نمی‌تواند بگوید که من نگفتم، چرا؟ چون او با آن فعل اتحاد برقرار کرده است.