جلسه ۶۸۳

 هر كدام از این صورتهایی كه در اینجا حاصل می‌شود، صورتی است كه به اصل خود این برمی‌گردد نه شیء دیگر خارج از این. یعنی خود اصل این، این قابلیت را دارد الان به شكل مكعب است، بعد به شكل كره در می‌آید كه تگرگ است بعد به شكل قطره باران است بعد به شكل بخار است بعد هم می‌شود آب كه اصلًا آب شكلی ندارد چیزی كه متراكم می‌آید و می‌رود و موج و امثال ذلك می‌آید حركت می‌كند آن صورت علمیه كه در ذات پروردگار بوده و به حساب ما قبل از خلقت این عالم بوده چشم نابینای ما نمی‌تواند حقیقت اشیاء را ازلًا ادراك بكند بلكه آن محكوم گذشت و مرور زمان است و برای ما تحقق این حوادث مجهول است تا وقتی كه خود ما در همان لحظه حادثه قرار بگیریم.

 الان بیست دقیقه به هشت است برای ما یك ربع به هشت مجهول است. آیا شما می‌دانید من پنج دقیقه دیگر چه می‌خواهم بگویم؟ اطلاع ندارید. نه خود من اطلاع دارم نه شما اطلاع دارید، هم خودم نمی‌دانم چی می‌خواهم بگویم هم شما.

 خلاصه می‌دانید این آقا امروز چه می‌خواهد بگوید، سرحال است یا نیست خلاصه سر كیف است؟ دیشب دعوایش شده یا نشده؟ بالاخره خلاصه حالات انسان متفاوت است این حالا چه می‌خواهد تحویل ما بدهد، هیچ كسی خبر ندارد. ولی آن كسی كه این گوش را ندارد به جای این، گوش دیگری را دارد و به غیر از این چشم، چشم دیگری را دارد برای او واقعاً و حقیقتاً آن حقیقت لمسیه و حسیه آن حقیقت حسیه‌ای كه دارد الان آن حقیقت را ادراك می‌كند همان طوری كه شما الان دارید این مطالب من را می‌فهمید آیا برای او این حقیقت لمسیه فعلیت دارد یا ندارد؟ الان برایش فعلیت دارد یعنی كاملًا این مسئله برای او یك امر وجدانی است. زیرا علم از مقوله مجردات است و مقوله مجردات كه محكوم زمان نیست برای شما كه الان این حقایق علمی صورت حسیه و لمسیه و وجدانیه دارد و اینها را احساس می‌كنید وقتی كه شما این را احساس می‌كنید و این را لمس می‌كنید در این جا چه احساسی در درون خود پیدا می‌كنید چه احساسی وجدان می‌كنید؟ یك واقعیت علمی را كه این واقعیت علمی را به واسطه مرور زمان به دست آوردید اگر زمان ثابت می‌ماند، در یك لحظه ثابت می‌ماند، شما هیچی نمی‌دانستید فقط یك حرف یك كلمه الف یا ب یك ب تمام شد دیگر زمان ایستاد، دیگر نه من می‌توانم صحبت كنم نه دیگر شما می‌توانی بشنوی هیچ كدام.