کیفیت اخذ جنس و فصل در فلسفه مشاء

خلاصه آن یک‌صدم را هم ما راجع به صدام پیش‌بینى نمى‌کردیم! ولى وقتى که دیدیم آمد و جریانات گذشت، دیدیم نه، قرار بر این است که برود ...، صحبت‌هایى که مى‌شود [این‌طور است] مثل اینکه اینجا بنابر مشیت و تقدیر خدا قرار بر این است که ایشان را تشریف ببرند!! ایشان را تشریف ببرند!! هرچه داد مى‌زد: بیایید بگردید نگاه کنید ببینید ما بمب داریم؟! هرچه گفت، عین خیالشان نبود. قرار است تشریف ببرید. بعد هم مثل اینکه معلوم شد نداشته است! آن‌طورى که مى‌گویند! حالا ما که خبر نداریم ما که از سیاست چیزی نمی‌فهمیم! بله، مى‌گویند: ما که از چیزى خبر نداریم! فلان نداریم و چشم و گوش بسته هستیم و هیچ چیزی نمى‌دانیم! فقط ظاهراً اخبار در تحت یک عدّۀ خاصى است و بقیه هیچ نمى‌دانند! این‌طوری مى‌گویند! ولى وقتی مشخص شد که ایشان باید برود، دیگر هرچه دست و پا کرد دید فایده‌ای ندارد.

این جناب اعلىٰ‌حضرت رضاشاه هم وقتى دید نه دیگر، دیگر آن زمان تمام شد و آن جریان‌ها تمام شد و اینها و دیگر باید برود، به‌ تنها چیزى که فکر مى‌کند به این [سلطنت است]! ببینید! پس سلطنت من چه مى‌شود؟! یعنى چه؟! یعنى تمام خدمت به ملت و فلان و اینها همه کشک است! سلطنت مهم است! مسئلۀ سلطنت من چه مى‌شود؟! آن جناب آقاى فروغى که رئیس همۀ آن چیزها بودند، به ایشان مى‌گویند که پسرت سلطنت خواهد کرد. آن‌وقت مى‌گوید: خب بالأخره پسرمان‌ هست و او مى‌گیرد.

ببینید همه تخیّل است! همه تصوّر است! همه خیال است! همه ذهنیّات است؛ ذهنیّات فاسد! خب بدبختِ بیچاره به‌جاى اینکه بیاى فکر بکنى، فکر آخرتت را بکنى، فکر آن‌طرفت را بکنى، فکر اینکه دارى مى‌روى را بکنی دنبال این هستى که آیا این سلطنتى که الآن من به او چسبیده‌ام در خانواده ما مى‌ماند؟! چون پسر را وجود باقى خودش مى‌داند دلش آرام مى‌شود!