جلسه ۶۸۷

 این وجود، این نفسِ مفلس بیچاره ما این دو حیثیت دارد خدا به او دو قدرت قرار داده فقط شما نیستی كه می‌روید ده تا پست را قبول می‌كنید همه را به اكمل و احسن و اصلح انجام میدهید ما هم به این نفس شما دو حیثیت می‌دهیم یك حیثیت ذاتی كه خودش فی حد نفسه استقلال دارد و ذاتا فی حد نفسه ارتباطی به شی دیگر ندارد روی پای خودش ایستاده دارای خصوصیات است حقیقت بسیط و مجرد است و دارای آثار خاصی است این یك، دوم همین جنابی كه دارای خصوصیات است ما می‌آییم و در بند این دنیا حبسش می‌كنیم یك ماده‌ای را می‌آوریم و می‌گوییم شما فعلا روی این ماده كه به اصطلاح بدن است سوار شو، یك مدتی تدبیر و اداره او را به عهده بگیر از دوران طفولیت و آمدن بالا و شباب و جوانی و هرم و اینها بعد هم تشریفت را ببر، این هم برای وجود لغیره كه وجوده فی نفسه عین وجوده لغیره كه وجودش می‌شود وجود مادی. پس دو شكل حیثیت را در این جا می‌بینیم و این دو حیثیت را از همدیگر تفكیك می‌كنیم. همان موقع كه داریم نگاه می‌كنیم به آن وجود فی نفسه و لغیره كه همان وجودش وجود ماده است و دارد تدبیر می‌كند این را، به یاد می‌آوریم كه عن قریب خلاصه این وجود از این وجود لغیره دارد خداحافظی می‌كند و به واسطه عللی بین او و بین این، انقطاع دارد پیدا می‌شود آن چیزی را كه ما تصور می‌كنیم آن تقسیمی است كه ما كردیم، آن وجود را تقسیم كردیم و گفتیم آن را نگه داشتیم این تدبیر او را از دست خواهد داد.

 می‌گویند ابن سینا وقتی كه در همدان بود ایشان خوب طبیب بود بسیار وارد شخص خیلی حاذقی بود مرض قولنج می‌گیرد و می‌گویند قولنج و بیماریهای داخلی و كه امروزه به او می‌گویند به اصطلاح تخصص داخلی ایشان خیلی وارد بوده بعد خودش هم به همین مرض مبتلا می‌شود بنده خدا و زرد می‌شود بعد هر چه دوا می‌خورد فایده ندارد به او می‌گویند كه خودت داخلی مخصوصا در این از همه استادتر بودی جواب می‌دهد دیگر نفس تدبیر خودش را از دست داده است لذا دارو فایده ای ندارد دارو كی فایده دارد؟ وقتی كه نفس آن تدبیر را داشته باشد و بتواند این دارو را هضم كند و به سلولها برساند و مفید باشد وقتی كه تدبیر از دست می‌دهد شما به جای یك استكان یك بشكه هم بخوری در این صورت از یك طرف وارد و از طرف دیگر خارج خواهد شد هیچ تأثیری بر نفس نفیس نخواهد گذاشت سالیان