جلسه ۶۸۷

13

تلمیذ: ...؟
استاد: نه جدید نیست اینها در خودش هست.
تلمیذ: تأثیرات متمایز از آن اسماء تنهائی؟
استاد: نه ببینید هر اسمی، این به اصطلاح یك حقیقتی است در این جا بحثی است كه در كیفیت تدخّل مجردات در یكدیگر است كه چگونه یك صورت می‌تواند خودش صورت دیگری بشود و در عین انحیاز این صورت از صورت دیگر، هر دو را هم داشته با شد این یك بحثی كه در مجردات است و خیال می‌كنم این صحبت شما به آن قضیه برمی‌گردد به آن نكته، ولی این مسئله هست كه این اسامی هر كدام از اینها به اصطلاح دارای یك حقیقت ایجادیه هستند آن حقیقت ایجادیه تفاوت دارد. حقیقت ایجادیه در صورت و حقیقت ایجادیه در معنا یا در آن وضعیت .. یعنی یك اثری را ایجاد می‌كند و هر شخصی به میزان آن تجردی كه دارد از آن اسماء واجد است، افرادی كه داری تجرد نیستند ندارند، حتی خود ما هم كه الان در این جا نشستیم و به طور كلی تصرفاتی داریم یكی از آن تصرفات دیدن این مربوط می‌شود به اسم بصیر یكی از آنها شنیدن است به سمیع برمی‌گردد یكی از آنها شعور و ادراك است به مدرك برمی‌گردد و به علیم برمی‌گردد و همین طور در سایر آن تصرفاتی كه در اعضاء و جوارح هست هر كدام از اینها به یك اسم از اسماء خاص برمی‌گردد خود ما هم در این جا واجد آن اسم هستیم.
به طور كلی در تمام عالم وجود از آن اسماء كلیه به نحو جزئیه‌اش در همه ما هست، در شمر و یزید هم هست، در عمر و ابوبكر هم هست اگر نباشد خوب حرف نمی‌توانند بزنند اینی كه دارد الان حرف می‌زند ولی كفر هم فرض كنید كه شخص دارد می‌گوید خود همین به اسم ناطق برمی‌گردد هوالذی اضحك و ابكی هو الذی امات و احیی هو الذی خلق زوجین من ذكر و انثی خوب این هوالذی هوالذی این هواالذی در همه جا هوالذی است در ما، هوالذی است در آصف برخیا هم هوالذی است در امام صادق هم هواالذی است یك هوالذی بیشتر نیست آن هوالذی در ما كه ما را به نطق برمی‌دارد همان هوالذی است كه در امام صادق است و آن مطالب را از امام صادق به ظهور می‌رساند نه اینكه امام صادق، امام صادقی در كار نیست همه‌اش هوالذی است هوالذی آن هوالذی كه اضحك و یك فرد مشرك و كافر را به ضحك وامی‌دارد همان هوالذی است كه فضحك سلیمان آن را به ضحك می‌اندازد آن ابكایی كه برای یك فرد آن حاصل می‌شود اثرش كه بكاء است همان ابكی می‌آید و در یعقوب آن بكاء و حزن طویل را ایجاد می‌كند.