جلسه ۶۸۷

 ولكن وقتی كه امام به امامت می‌رسد و به ولایت می‌رسد آن نفس او دارای یك ظرفیت وجودی می‌شود كه با حال قبل از امامت تفاوت می‌كند آن حال بالاتر است. مردم خیال می‌كنند نه آن اولی بالاتر است چون مثلا فرض كنید كه چیزی نفهمد، نه، آن پایین است مال حالات پایین است و این مسائل را بزرگان و اولیا و عرفا هم داشتند كه در آن زمانی كه در حال سیر بودند حالاتی داشتند و بعد كه جنبه بقاء وبهجت پیدا كردند دیگر آن را نداشتند این طوری بالاتر رفته كه این وضعیت برای او به این كیفیت الان درآمده.

 این مسئله به آن قابلیت برمی‌گردد برای حضرت آصف برخیا آن مقدار از قابلیت بود یعنی اگر قرار بود بیشتر به او داده بشود وَ خَرَّ مُوسي صَعِقاً¹ بود من دكت الجبال دكا دكا برای امام صادق آن قابلیت بود آن قابلیتی كه ٧٢ برابرش هم فرض بكنید كه اگر از این قدرت داده بشود باز امام صادق تحمل آن مسئله را دارد گرچه همه به یكی برمی‌گردد هوالذی هوالذی یادتان نرود به آن مسئله برمی‌گردد و تمام این حركت سیر و سلوك برای همین قابلیت است، همه‌اش به خاطر قابلیت است والّا اصل یكی است، یك جا است، خیال نكنید كه حالا هر كس یك جنبه فی نفسه لنفسه بنفسه و این چیزها پیدا می‌كند، از این خبرها نیست! لیس فی الدّار غیره دیار! همه مرخصیم!

 تلمیذ: فرمایشی كه سابقاً می‌فرمودید.

 استاد: عرض می‌كردیم.

 تلمیذ: وقتی كه همه چیز برای شما علی‌السویه باشد تازه بعد از آن سلوك شروع می‌شود؟

 استاد: بله

 تلمیذ: فرمایش شما اینكه بعد از اینكه قابلیت پیدا شود تازه سلوك شروع می‌شود یعنی تجلیات الهیه؟

 استاد: یعنی قابلیت زیاد می‌شود.

 تلمیذ: نه برای تسویه

 استاد: آن مسئله‌ای كه در مورد تحقق صورت نوعیه گفتم، همین در اینجا هست. ایجاد قابلیت خودش مساوی با ظهور اسماء است. نفس القابلیه مساوق لمظهریه الاسماء الكلیه و به هر اندازه قابلیت باشد به همان مقدار مساوقٌ مساوقٌ همین طور می‌آید، كم بشود هی تعلق به دنیا زیاد بشود هی از او كم می‌شود. هی از این طرف تجرد پیدا بشود از آن طرف زیاد می‌شود هی هر چه قابلیت زیاد شد نفس خود قابلیت یعنی ظهور، هیچی در این جا دست نمی‌خورد.