حقیقت نوریه و سکون ملائکه

یکى از اینها مولانا است که دوستش داریم؛ «أُحبُّ الصّالحین و لَستَ مِنهُم».¹ مولانا سرش را پایین انداخت بعد بلند کرد و گفت که گرچه به دیدن آن عزیز که جانم فدایش باد! ـ اول این را مى‌گوید خیلى عجیب است! ـ نرسیدى ولى قسم به جان او که جانم ‌در دست اوست به دیدن و به ملاقات کسى رسیدی که هفتاد هزار شمس تبریزى بر هر تار مویش آویزان است! یا اباالفضل! هفتاد هزار شمس تبریزى بر هر تار مویش! یک‌دفعه به آن جنبۀ مقام اطلاق زد که من به مقام اطلاق خورده‌ام، تو چه دارى مى‌گویى؟! اول گفت که جانم فداى او باد که [ادب را] محفوظ کند، بعد گفت که بابا ما به دریا وصلیم او هم به دریا وصل است! نه‌اینکه [وصل نباشد] منتها ظهور او این‌قدر بوده تو بیا اینجا را نگاه کن ببین اقیانوس دارد همین‌طورى از من تراوش مى‌کند و بیرون مى‌آید! من تربیت‌شدۀ او هستم و مُربّاى او هستم و من ظهور او هستم که به این کیفیت و به این شکل درآمده است! گاه‌گاهى اینها یک هم‌چنین مسائلى را خلاصه مى‌گفتند که براى تنبّه و اینها بود.

آن‌وقت آقا مى‌آید مى‌گوید که مثنوى چیزى ندارد کتاب تمثیل است! آقایان می‌گویند که تمثیل‌هایش خوب است و بد نیست! شیخ بهایى فهمیده، آن هم نه!

آن‌وقت به اینها که مى‌رسند [می‌گویند که] بله بله خب حالا معلوم نیست این اشعار منتسب باشد. بابا گفته است دیگر، بیچاره بندۀ خدا! می‌گویند که معلوم نیست اینها منتسب باشند!

حالا بله، بگذریم. دیگر الآن زمان این‌طور صحبت کردن تمام شد! دیگر پروندۀ این‌طور حرف زدن‌ها بسته شد. الآن دیگر کم‌کم صحبت این است که آقا حرفت را بزن و دلیلت را بیاور. به‌خاطر همین است که این‌قدر نگرانى و اضطراب به ‌وجود خیلى‌ها افتاده است و احساس مى‌کنند دیگر کار دارد خارج مى‌شود! این سالیان سال و صدها سالى که فقط حرف، حرف بعضی‌ها بود و امر و نهى، امر و نهى بعضی‌ها بود دیگر دورانش سپرى شد و تمام شد. امروزه ما به تحلیل‌ها که نگاه مى‌کنیم، تحلیل‌هاى آدم‌هاى عادى و مسائل افراد عادى را نگاه مى‌کنیم می‌گوییم که حرفشان درست است. می‌گویند که آقا دلیلت را بیاور. دیگر ظواهر تمام شد و مدت ظواهر گذشت! اگر هم تابه‌حال کسى شک و شبهه‌اى داشت بحمدالله با مسائلى که پیش آمد دیگر روشن شد که قضایا چه هست.