جلسه ۷۲۳

 امام رضا سفره می‌انداخت و همه كس تا آن غلام می‌نشست، آخرِ سر، خودش می‌آمد و غذای همه به یك كیفیت و یك اندازه بود، اینها چیزهایی است كه ما باید بفهمیم و بدانیم. البته در عین حال چیزی هم كه می‌گوید اگر انجام نمی‌داد او را تنبیه هم می‌كرد، چرا انجام ندادی؟ هر چیزی جای خود، حالا چون ما امام هستیم می‌بخشیم؟! نخیر، بخشش ندارد. مامور حضرت رفته بود با عمله ای قیمت طی نكرده بود حضرت دعوایش كردند كه برای چه رفتی عمله آوردی ولی با او طی نكردی؟ خب اینها چیزهایی است كه دستور است دیگر، حساب حساب است كاكا برادر. هر چیزی جای خودش را دارد، نظام است. بعضی‌ها می‌گویند حالا انسان در هر چیزی باید بگذرد!، نه، گذشت ندارد، حساب دارد در یك جا باید بگذرد، در یك جا نباید بگذرد. در یك جا طرف می‌خواهد سوء استفاده كند بعد می‌گوید حاج آقا را رفتم خرش كردم! یعنی این نیست كه بگوید آدم باگذشتی بود و گذشت كرد، نه، می‌گوید دیدی چه خر شد؟! یك‌دفعه دو تا قربان صدقه او رفتیم و یك‌خرده جلویش عو عو كردیم و فرض كنید كه دلش را به دست آوردیم و كشیدیم بالا رفت، آنجا باید بایستد تا قِران آخر را هم بگیرد، بله، وقتی كه می‌بیند آن دیگر مسأله فرق می كند، اینها به اصطلاح مرام است.

 لذا درك این مسأله و تشخیص این مسأله خب به عهده خود افراد و رفقا است ممكن است یك شخصی بگوید كه نه الآن در این كیفیت و در این وضعیت من خلافی نمی‌بینم و دلم هم به این سمت گرایش دارد، به این كیفیت روضه، به این كیفیت مجلس، به این كیفیت اداره تمایل دارد، بسیار خب چه اشكال دارد؟ ما كه نیامدیم بگوییم كه باید انجام شود، ما می‌گوییم این روش غلط است ولی معصوم نیستیم و ادّعای عصمت هم نمی‌كنیم، ممكن است در این نظر خودمان هم اشتباه كنیم یك روز هم برگردیم بگوییم نه آقا اصلًا گِل به سر مالیدن درست است! بلكه باید یك استامبولی روی سرت بگذاری به جای یك خرده گل! خیلی خب ولی هنوز ما به آن جا نرسیده ایم تا به آن جا نرسیده ایم، موظّف هستیم كه به شعور خودمان عمل كنیم و به درك خودمان عمل كنیم و آن چه را كه تشخیص می‌دهیم به او باید بپردازیم. البتّه مسأله یك مقداری دقیقتر از این است منتهی من دیگر حال نداشتم به آن دقّت كافی بپردازم كه علّت اساسی چیست در اینجا؟!