جلسه ۷۲۳

 علی كلّ حال خواستم این مسأله را هم خدمت دوستان عرض كنم، رفقا با مطالبی كه بنده خدمت ایشان عرض كردم آشنایی دارند و كسی نمی‌تواند بگوید من نمی‌دانم و اظهار بی‌اطّلاعی كند، این اظهار بی‌اطّلاعی اظهار رأی مخالف است و امام حسین هم مال همه است، مال یك فرد و یك نحله و یك شخص نیست. اگر فرض كنید كه یك شخصی واقعاً احساس می‌كند ...، بنده هم كه از اوّل گفته ام مطالبی را كه بنده خدمت رفقا عرض می‌كنم همه اینها تشخیص خود بنده است چه بسا ممكن است من اشتباه بكنم و مسئولیت حرف خود را بنده خودم به عهده می‌گیرم ولی دیگران اگر بخواهند به همین عرایض ما ترتیب اثر بدهند خودشان روز قیامت باید جواب بدهند. یعنی در روز قیامت اگر شخصی آمد گفت آقای طهرانی شما این جوری كردید و ما هم عمل كردیم می‌گویم: می‌خواستی عمل نكنی! بنده مسئولیت صحبت خودم را دارم و در روز قیامت خودم پاسخگو خواهم بود ـ اگر جوابی داشته باشم ـ نسبت به مطالب خودم، ولی نسبت به افراد دیگر، كی گفته؟ بنده امام نیستم كه در روز قیامت كلام بنده حجّت باشد و افراد در پیشگاه خدا بگویند كه ما از فلانی گوش كردیم، آن فقط چهارده معصوم است. اطاعت از چهارده معصوم حجّیت ذاتیه دارد و اگر كسی طبق آن چه را كه معصومین می‌گویند عمل كند در آن صورت از حجیت ذاتّیه برخوردار است ولی بنده عرض می‌كنم و بارها خدمت رفقا عرض كردم، بنده نه معصوم هستم و نه آن عناوینی را كه خب خیلی متداول است. مثل یكی از رفقای دیگر هستم، منتهی دارای مبانی هستم كه آن مبانی را از ارتباط با بزرگان در این مدّت زیاد به دست آورده ام و از آن مبانی هم نمی‌توانم تخطّی كنم ولی افراد دیگر را هم نسبت به این مبانی ملزم نمی‌كنم یعنی در آن حدّی نیستم كه ملزِم باشم.