جلسه ۷۲۳

 یك شخص ممكن است كه بگوید بنده دیدم فلان كار خیلی خوب است، گِل به سر زدن خیلی خوب است، این كارها را كردن خیلی خوب است، این نحوه شعر گفتن خیلی خوب است. پیس پیس درآوردن خیلی خوب است و عرض كنم كه این اطوارهایی كه در بین اشخاص دیگر ما می‌بینیم، اصلًا روضه باید همین‌طور باشد و وضعیت باید این طور باشد و عشق و علاقه افراد هم بیشتر به این سمت كشیده می‌شود، ما باید در این جا یك مسامحه و تسامحی باید قائل بشویم، بنده این تسامح را نمی‌توانم قائل بشوم و اگر نسبت به این قضیه حجیتی هست هر كسی خودش می داند ولی مجالسی را كه در بیت عاریه‌ای حقیر در همین‌جا برقرار می‌شود، آن مجالس باید طبق همین میزان باشد. چطور این كه رفقا مشاهده كردند وقتی كه بنده احساس كردم بعضی از اشخاص حضورشان در مجلس مضرّ است، پایشان را قطع كردم و گفتم حقّ ندارند بیایند و اگر بیایند با شدّت برخورد خواهد شد و این كار بنده موجب اعتراض بسیاری شد و شنیدم كه گفتند: مجلس امام حسین را نباید انسان محدود كند و باید در برای همه باز باشد. اتفاقاً مجلس امام حسین خیلی باید قانونمند باشد. شما در مجلس امام حسین وبایی می‌آورید همه وبا بگیرند؟! یا بیرونش می‌كنید؟! چون اوّل خودت وبا می‌گیری! آیا در مجلس امام حسین یك شخصی كه بیماری اپیدمی داشته باشد می‌آورید؟ آیا در مجلس امام حسین كسی كه بیاید فحش بدهد می‌آورید؟ آیا در مجلس امام حسین آدمی را كه خلاصه با او حساب و كتاب دارید راه می دهید؟ یا این كه نه مجلس امام حسین مجلسی است كه باید اتفاقاً در آن بهترین افراد و بهترین ضوابط باشد و این مجلس با مجلس خدا چه فرقی می‌كند؟ چه فرقی می‌كند؟ با مجلس ذكر چه فرقی می‌كند؟ در مجلس ذكر هم همه باید بیایند! مگر بین امام حسین و بین خدا فرق است؟! مجلسی است كه انسان می‌گیرد برای ذكر یا برای دعای سمات، عصر جمعه چرا همه افراد نباید شركت كنند؟ آنها هم بگویند ما می‌خواهیم بیاییم دعای سمات بشنویم چه می‌گوییم؟! دلمان می‌خواهد دعای سمات بشنویم، دعای سمات مگر فقط مال شما است؟ ما هم دلمان می‌خواهد دعای سمات بشنویم یا هر مجلسی كه فرض كنید كه در آن بالاخره محدودیتی باشد. اینها مسائلی است كه بایستی در نظر گرفت و توجه كرد لذا از این به بعد بنده نسبت به این مسأله عكس العمل نشان می‌دهم.