حقیقت مُثُل افلاطونی و جایگاه آن در معارف الهی

بله، وقتى که این‌طور مى‌شود آنچه بعدش گیر آدم مى‌آید خیلى شیرین است. حالا اینها را که امیرالمؤمنین نمى‌تواند روى منبر بگوید؛ به‌به! چه خوب شد! شماها آمدید و بساط را به‌هم زدید! همه چیز به‌هم مى‌ریزد؛ حکومت، خلافت، امر، نهى و همه چیز به‌هم می‌ریزد! آن را در دلش نگه مى‌دارد و فقط با چند نفرى که خلاصه باهم مِى‌ها را می‌زنند مى‌تواند سرّى را فاش کند یا سرّى را منتقل کند والاّ بقیۀ افراد نه! چرا این‌طورى کردى؟! چرا آن‌طور کردى؟! خطا کردى فلان کردى، این مسائل در جاى خودش هست!

همین قضیه را باید افرادى که متصدى مسائل اعتقادى مردم هستند درنظر بگیرند. خیلى قضایا، مسائل اعتقادى، مسئولیت‌ها ـ حالا نه مسئولیت‌هاى کلى ـ همین مسئولیت خانواده، مسئولیت یک فرد، مسئولیت جمع و افراد، حتى در همین حدود و اینها [رعایت کنند] تا چه برسد به اینکه بخواهند مسئولیت فتوایی به‌عهده بگیرند که واویلاست! بله، خدا به دادمان برسد!

ما در راه مى‌آمدیم به آقا گفتیم که فلان قضیه این‌طور بود. گفت: آقا این قرار بود دیشب انجام بشود. گفتم: عجب! اى داد بى داد! پس معلوم مى‌شود پیر شدیم! معلوم مى‌شود ما پیر شدیم و نیاز به یک مذکّر داریم.

شخصى مى‌گفت: یک برترى که جماعت نسوان بر مردها دارند این است که حافظه‌شان خیلى زیاد است! صد گیگابایت حافظه دارند! مثلاً شما پانزده سال پیش جایى براى ناهار خوردن رفته بودید و ما اصلاً رفتن به آنجا را فراموش کرده‌ایم، چه برسد به اینکه ناهار چه خوردیم ولى اینها علاوه بر غذا، مزه‌اش را هم به یاد دارند! حالا امروز غذا درست مى‌کند می‌گوید: ببین فلانى! آن غذایى که پانزده سال پیش خوردیم، آن خوشمزه‌تر است یا این؟

یک دفعه به ما یک هم‌چنین حرفى زده شد، گفتم: آقا من صبحانه که مى‌خورم یادم مى‌رود چه خورده‌ام، نان قندى بود یا نان و پنیر بود یا نمى‌دانم چه چیز بوده است. آن‌وقت تو مى‌خواهى بگویى: دو هفته پیش...! من چه مى‌دانم! آقا اینها پانزده سال و سى‌سال پیش هم یادشان هست! این چه مغزى است؟! این قضیه از عجائب است!