حقیقت مُثُل افلاطونی و جایگاه آن در معارف الهی

اشکالى که بر عرب جاهلیت مى‌کردند این است که چطور دختر چهارساله و پنج‌ساله را با دست خودش زنده‌به‌گور مى‌کرد! آن کسى که یک مشت افراد بى‌گناه را که در آن هواپیما از یک‌جا به‌جاى دیگر مى‌روند ـ پیرمرد در آن هواپیما هست بچۀ شیرخوار و زن در آن هست که به مسائل سیاست و این حرف‌ها ربطى ندارد ـ با یک موشک که شلیک مى‌کند تکه‌تکه مى‌کند! آیا این بدتر است یا آن بدتر است؟! اگر قرار باشد ما او را دور از انسانیت بدانیم قطعاً باید اسم حیوان بر این فرد بگذاریم چون دارد با چشم خودش مى‌بیند. آن‌ کسى که دارد یک هواپیمایى را می‌راند و بر بالاى یک مدرسه که بچه‌ها دارند در صحن مدرسه بازی می‌کنند مى‌بیند و مشاهده مى‌کند و بعد بمب را در آنجا مى‌اندازد آن حیوان‌تر است یا آن عرب که دختر چهارساله یا پنج‌سالۀ خودش را زنده‌به‌گور مى‌کند؟! او دارد از بالا [سوخته] شدن اینها را تماشا مى‌کند و بمب را مى‌اندازد. کدام حیوان‌تر هستند؟! کدام از انسانیت دورتر هستند؟! و قِس علىٰ هذا، هر کسی مى‌خواهد باشد، چه مسلمان باشد، چه مسیحى باشد، چه شیعه باشد، فرق نمى‌کند! چه عالِم باشد، چه غیر عالم باشد، چه روحانى باشد، هیچ‌ تفاوتى ندارد! منظور، گرفتار شدن در نفس أمّاره و دور بودن از فرهنگ توحید و فرهنگ اولیاء الهى است!

آثار دور بودن از فرهنگ توحید و فرهنگ اولیاء الهى

کسى که از آن فرهنگ دور باشد دست به همه‌ کارى مى‌زند؛ در هر لباسى و موقعیتى به آن کار دست مى‌زند و اگر نزند، معلوم است مصلحتش اقتضاء نکرده است یا نمى‌توانسته است! براى رسیدن به آن منویاتِ خودش و نفسانیاتِ خودش، شما مى‌بینید همه ‌کار انجام مى‌دهد. لباس نمى‌تواند مانع باشد از اینکه انسان نفسانیات خود را و فرهنگ خود را بتواند کنار بگذارد! این نفسانیات در نفس، عقل را به اسارت گرفته‌اند و فطرت را به اسارت مى‌گیرند و بعد در خارج ظهور و نمودشان این است که ما مشاهده مى‌کنیم! فرق نمى‌کند و هیچ تفاوتى نمى‌کند. همین‌قدر که یک حیثیتى براى خود اقتضاء بکند همه ‌کار انجام مى‌دهد و اسم خودش و اسم آن [کار] را هم همه‌ چیز مى‌گذارد؛ هر چیزى که بخورد؛ دیگر نیاز به تسمیه ندارد، این تسمیه را هم براى عوام‌فریبى مى‌گذارد والاّ کار خودش را انجام مى‌دهد.