جلسه ۷۳۵

 یعنی هیچ قابل پذیرش نبود یك همچنین جنایتی! یك همچنین جنایتی ... درمكانی كه به اسم سید الشّهداست، بخواهد تحقق پیدا كند درمورد بچّه‌های معصوم، و زن‌های گرسنه‌ی بی‌نوا و فقیركه در آنجا بودند. چون آن‌هایی كه می‌آمدند بندگان خدا چیزی نداشتند. همینطوری نگاه كنند و این افراد، پایین، همینطور غذا بخورند و بعد هم بلند شوند بگویند غذا تمام شده، بیخود آمدید! بلند شوید بروید. خب چیست؟ این مجلس مجلس چیست؟ می‌شود مجلس یزید. این دیگر مجلس، مجلس امام حسین علیه السّلام نیست. این مسجد كه، مسجد قائم است! اسمِ ولی خدا روی این مسجد است، اسم امام حی روی این مسجد است، مسجد قائم علیه السّلام است، روز تاسوعا متعلق به امام حسین و حضرت أباالفضل علیهما السّلام است، به جای خود، هیئت هم، هیئتِ سینه زنی است، رفته سینه زنی كرده و آمده است، امّا الآن مجلس شد مجلسِ یزید، مجلس شمر، مجلس عمر سعد. در این مجلس عمر سعد دارد پذیرایی می‌كند، نه حضرت اباالفضل، نه حضرت علی اكبر علیهما السّلام. شمر دارد در این مجلس پذیرایی می‌كند، یزید دارد در این مجلس پذیرایی می‌كند. علی مع الحقّ و الحقّ مع علی. علی در این مجلس نیست. پایش را در این مجلس نمی گذارد.

 شما این قضیه را باید در همه موارد تسرّی دهید. دیگر نگاه نكنید به ظاهرها! دیگر نگاه نكنید به كیفیت ظاهر! در هر قضیه‌ای، یك دفعه تا می‌آیند می‌گویند آقا فلان‌كس با فلان‌كس یك مسأله‌ای دارند، یك دفعه ذهن را ببرید الحقّ مع علی!؟ ببرید آن‌جا. و از آن دیدگاه به واقعه نگاه كنید. از آن دیدگاه ... آن وقت یك چیزهایی گیر آدم می‌آید. این یك مسأله.

 این كه مرحوم علّامه طباطبایی فرمودند حق با اوست و حق با علی علیه السّلام است، به خاطر این است. این كه الآن می‌گویید حق با اوست، چون علی با اوست.

 ما باید حق را منتسب كنیم به آن كسی كه بالأصاله و بالذّات نه بالعرض، حق با اوست. چرا منتسب نكنیم؟ و اگر ما به جای علّامه بودیم، شاید می‌گفتیم حق با علی است و حق با اوست! اول علی را می‌آوردیم! چون حق بالاصاله به علی مربوط می‌شود. ما هم طبعاً وقتی در آن مَجری قرار بگیریم بالعرض به ما هم یك چیزی می‌رسد. حق با علی است و حق با اوست. این یك مسأله.