جلسه ۷۳۵

  ـ بله. سنگی كه می‌زنند باید از حرم باشد. از مشعر هم نشد، نشد. فضیلت با مشعر است.

 تلمیذ: دیگر جایز نیست؟

  ـ نه! وقتی كه آوردند دیگر اشكال ندارد. نفس اخراج حصی از حرم این اشكال دارد، اما حالا كه دوباره وارد حرم شده، نه دیگر یك كار گناهی كرده، امّا ...

 تلمیذ: كسی كه برای ... وقتی هست، چكار كند؟

  ـ نه خب تغییر پیدا می‌كند. بله اگر آثارش را داشته باشد، خب همان استصحاب موضوع است.

 تلمیذ: یعنی همزمان هم؟

  ـ بله. مگر اینكه خصوصیات تفاوت كند و آنوقت حكم استحاضه برایش بار می‌شود.

 الآن همین قضیه را شما ببینید. خب ما آنچه را كه در شرع داریم، تهیه حصی از مشعر است. در منی هم سنگ هست. چرا پیغمبر می‌فرماید باید از مشعر سنگ بردارید؟ اصلًا ما به این مسائل توجّه نداریم. فقط همین سنگ را داشته باشیم و بزنیم. حالا این سنگ را داریم خارج می‌كنیم، عرفات می‌آوریم، حرام است. شما سنگ را دارید ... گرچه به نیت زدن است ولی بالاخره اخراج به اصطلاح حرمیات، ـ آنچه كه از حرم است، ـ حرام است. و شما سنگ حرم را به بیرون از حرم نمی‌توانید ببرید. هر لحظه‌ی بقاء و استمرار وجود در خارج از حرم، حرام است. حالا به این كار نداریم. وقتی كه ما در شرع داریم از مشعر سنگ را جمع كنید، چرا ما نباید به این حكم ملتزم باشیم؟ آخر این چه مرضی است كه ما داریم؟ یعنی ما از شارع فهممان بیشتر است؟ تازه می‌گویند سنگ‌ها را بردارید، خرد كنید، ریز ریز كنید. بردارید با خودتان بیاورید از كوه‌های مكه و فلان و این چیزها. یعنی ما از شارع فهممان بیشتر است؟ می‌گوید از مشعر، باید از مشعر انجام داد، تمام شد. خب آدم می‌تواند بیاید، جمع بكند، خب همه دارند این كارها را انجام می‌دهند.

 خب لابد در این یك نكته‌ای و یك خصوصیتی هست. یك اثری مترتّب بر این می‌شود كه آن اثر مترتّب بر سنگ حرم غیر از مشعر نمی‌شود. حالا مربوط به حرم است، باشد! متعلق به حرم را می‌گیرند، اما آنچه مربوط به مشعراست را رها می‌كنند.