جلسه ۷۳۶

 ما در همان زمان‌های سابق، می‌دیدیم در مجالس بزرگان كه یك صحبتی می‌شد، یك مسائلی را می‌گفتند، یك حقائق توحیدی را كه بیان می‌كردند آن افرادی كه در مجلس بودند، و یكی دوتا هم نبودند، وقتی می‌دیدند كه با آن افق فهمشان و معرفتشان نمی‌خواند و بالاتر است، شروع می‌كردند به مضطرب شدن! و بعضی از اوقات اعتراض می‌كردند!

 خب آقا! صبر كن! فهمت را بیاور بالا، چرا گیر كردی؟! چرا اینجا ایستادی؟! درست شد؟ امّا همین كه می‌گفتند یك دعا بخوانید، همه خیلی خوشحال می شدند! ... دعای جوشن ثواب دارد! زیارت عاشورا ثواب دارد! آقا مفاتیح را بیاور زیارت عاشورا بخوانیم! اینجا ایستاده، نمی‌خواهد بیاید بالا! بابا دوتا حرف بگذار برود توی مغزت! همه‌اش این را بخوانیم، آن را بخوانیم! با این را خواندن و آن را خواندن به كجا رسیدی؟! مثل همین آقا! تند بخوانید، تند بخوانید! ... قرآن را كه نباید تند خواند.

 اینها همه در ظاهر متوقف شدند! و راه دین، راه عبور از ظاهر است و رسیدن به حقیقت و مغز و لبّ مسأله است¹.

 اللهم صلِّ عَلی محمَّد و آلِ محمد