حقیقت قضا و قدر در نظام هستی

شما که رفتى و این‌طرف و آن‌طرف تبلیغ کردى که به این رأى بده و به آن رأى بده الآن جواب مردم را چه داری مى‌دهى؟! اینکه این‌طور درآمد! خودشان هم دارند مى‌گویند، چیزى نیست که من بگویم. شما الآن چه جوابى دارید؟! شما که انتساب به مرحوم آقا داشتید چه جوابى دارید بدهید؟! هان؟! آیا در این مطالب و این مسائل شریک این فجایع نیستید؟! اگر مرحوم آقا هم بود مبلّغ این‌طرف و آن‌طرف مى‌فرستاد؟! اى بدبخت! هان؟! مبلّغ مى‌فرستاد؟! آن‌هم براى این آدم؟! تا کِى مثل کبک سرمان را در برف فرو کنیم؟! این قضایایى که اتفاق مى‌افتاد هیچ‌کدام براى من خیلى [مهم] نبود، چرا خب متأثر مى‌شدیم ولى مسائل و مطالبی [بود] که به ایشان مربوط بود. اگر کسى مبانى‌ ایشان را نداند بالأخره کسانى که به ایشان نزدیک هستند که دیگر مى‌دانند! مطالبى را که ایشان گفتند که دیگر خبر دارند! نزدیکان ایشان که از تعابیرى که ایشان مى‌آوردند اطلاع دارند! آن‌وقت آدم بیاید این کارها را انجام بدهد؟! اینها همه به‌خاطر این است که ما نیامدیم آن مسیر را درست طى کنیم. مصالح، مجاملات، مسامحه‌ها، باج دادن‌ها، مصلحت‌اندیشى‌ها و اجازه دخالتِ دیگران در امور دادن‌ها آدم را کم‌کم به آ‌نجایى می‌رساند که یک‌دفعه مى‌بیند در یک فضایى واقع شد که دیگر نه راه پس دارد و نه راه پیش! حالا خدا مى‌داند، بعد صدایش درمى‌آید؛ حالا فعلاً کمی صبر کنید تا صداى قضایا درآید!

أللهم صل علی محمد و آل محمد