جلسه ۷۴۶

 به خودمان هم می‌توانیم دروغ بگوییم؟ نه! چرا؟ چون این عملی كه انجام داده‌ایم در خود تلقی كرده‌ایم. تلقی یعنی چه؟ یعنی خود نفس وجود ما بر این عمل ما شاهد است!

 كفی بنفسنا الیوم علینا حسیبا. الآن من دارم در اینجا این مطالب را می‌گویم، این بحث‌ها را ما داریم در اینجا می‌كنیم. ما نیاز به شاهد نداریم. ما نیاز به وكیل نداریم، مدعی نداریم، فلان نداریم. فرض كنید كه شاهد بیاید، شهادت بدهد: آقا شما روز شنبه نمی‌دانم چندم ذی‌حجه، در اینجا داشتید این درس را در اینجا می‌گفتید. خب نیازی به شاهد نداریم. كفی بنفسِ همین مطالب و خروج همین مطالب از دهان من، علینا حسیبا. این كه من این‌ها را گفتم دیگر. درست شد؟ حسیبا. همین مسئله روز قیامت است. چطور در روز قیامت انسان می‌تواند پرونده خطخطی را تماشا كند؟ چطور می‌تواند؟ یعنی در روز قیامت خدا یك پرونده می‌دهد دست آدم و از آنطرف هم یك گرز را می‌گذارد بالا: یا قبول كن، یا زده‌ام بر سرت!

 خب این كه كفی بنفسك الیوم دیگر معنا ندارد! آنجا گرز است، مثل اینجا؟! یا این را امضا كن، یا آهان!

  ـ چشم چشم آقا ببخشید! چند تا امضا كنم؟ یكی؟! بیا آقا من پنج‌تا امضا كردم! چهارتا هم برای چیزهای دیگر.

  ـ هان خب خیلی راحت بچه خوبی شدی. نه تو سر به راهی. نه تو بد نیستی.

 آنجا اینطوری است؟ یعنی در روز قیامت خدا فرض كنید كه می‌آید و یك پرونده می‌دهد دست آدم، و می‌گوید كه چه؟ آقا این پرونده تو است در روز قیامت. پرونده تو. نگاه می‌كند: ا؟ این كارها را من كردم؟ فلان گناه را من كردم؟ فلان عمل خلاف را من انجام دادم؟ می‌گوید: خدایا این چیز نیست ...

  ـ دِ؟ داری درباره من حرف می‌زنی؟ كو این ملائكه؟! بلند شید بیایید ببینم!

 آن گرز را می‌آورند، آن مار را بر می‌دارند، عقرب را دستشان می‌گیرند: هان؟! می‌گویی یا نه؟!