جلسه ۷۴۸

26

ولی با رفیقمان دو رو نباشیم. با رفیقمان صاف باشیم. كتمان با رفیق نكنیم. این كتمان با رفیق، یك روزی لو می‌رود.
یك بنده خدایی آمده بود چند روز پیش، پیش من، راجع به یك قضیه‌ای صحبت می‌كرد. گفتم آقا جان! همه جا ما بخواهیم ملّق بزنیم، اینجا ملّق نمی‌شود زد. اینجا ملّق نمی‌شود زد. اینجا ملّق بزنیم ... بنده خودم را نمی‌گویم. ما هم یك كسی مثل سایر افراد. تو آمدی در اینجا، تعهد كردی به ملّق نزدن، آن‌وقت ملق می‌زنی. خدا می‌آید مچت را می‌گیرد. مچت را كه گرفت، آنی كه در دلت هست می‌ریزی رو حالا. آنی كه خودت هستی. ما یك خنده می‌بینیم از رفقایمان. از من، از خودِ من. خنده، حالش را ...
ـ چقدر آقای خوش اخلاقی است! نگاه كن! آقای خوش اخلاقی است! چقدر خوبه! یك خورده ساده هم هست و ... خیلی آقای خوش اخلاقِ خوبی است!
این آقای خوش اخلاق، تا كی خوش اخلاق است؟ مگر می‌شود تا ابد خوش‌اخلاق بود؟ آن وقتی كه این آقای خوش‌اخلاق، بد اخلاق می‌شود، آن موقع خودش را نشان می‌دهد. این آن است، تا حالا خیال می‌كردید بابا این خوش اخلاق است. این همان است‌ها! تا حالا ظاهر سازی بود.
من به او گفتم: آقا جان این خوش‌اخلاقی و ملّق زدن، مال مردم است. مال اینجا نیست. تو كه می‌آیی با من صحبت می‌كنی آن جور، من كه می‌دانم در دلت چیست! چرا با من اینطور حرف می‌زنی؟ این‌طور حرف می‌زنی، خدا تقّی می‌زند به تخته، یك دفعه كاسه می‌شكند، آنی كه تو هست، می‌ریزد تو!
هان! این آقا به ما كلك زد!
ـ ا؟! كلك زد؟!
آن چیست؟ حالا ریخته رو. آن تو، این است. «این آقا كلك زد» چی است؟ مخفی است. با خنده و این‌ها و این‌ها، مخفی است. من كه می‌دانم. خب حالا ... بقیه هم بد نیست بدانند. درست شد؟
این‌جا چرا ملّق بزنیم؟ اینجا جای ملّق زدن نیست. عرض می‌كنم قضیه به من ارتباط نداردها! هیچ! حالا بنده مُردم. بنده مُردم. شما خودتان. هان! اصلا ما رفتیم كنار. ما بلند شدیم و رفتیم و از ایران هم رفتیم بیرون و هیچ تمام شد! شما رفیق هستید یا نیستید؟ با هم رفیق هستید یا نیستید؟ این رفاقتتان بر چه اساسی است؟ بر اساس پسرخاله‌گی و پسرعمه‌گی و این‌هاست، یا بر اساس یك اشتراك مسیر است؟ پس اگر اینجا ملّق زدید، به مسیر خیانت كرده‌اید. به من نیست. قضیه، قضیه من نیست. ارتباط به من ندارد. من هم مثل شما. من هم همین كار را بكنم، من هم ملّق بزنم، من هم دو رویی بكنم، همین است؛ تفاوتی نمی‌كند. یكی است. درست؟