حقیقت وحدت در هستی و واقعه عاشورا

دلیل اشک ریختن اولیاء الله برای روز عاشورا

این حریت که حریت ربوبى است و این حق که حق ربوبى است و این رحمت که رحمتِ ربوبى است، هرچه ربوبى هست در روز عاشورا تجلى پیدا کرد! لذا بزرگان و اولیاء و عرفاء الهى که به قضیۀ عاشورا نگاه مى‌کنند و اشک از چشمشان درمى‌آید اینها را مى‌بینند، تیر خوردن را نمى‌بینند! مگر مى‌شود کسى ادراک کند و اشک از چشمش نیاید؟!

علت اشکال کردن افراد به اولیاء الله

مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ در آن صحبتشان در آن جلساتى که با یکى از رفقا و دوستان راجع به سیر و سلوک داشتند و رفقا باید شنیده باشند مى‌فرمایند که یعنی تا این حد یک نفر جلو مى‌آید که زن و بچۀ خودش را فداى ما کند؟! تا این حد؟! اصلاً قابل تصور نیست و ما نمى‌فهمیم! ما که در اینجا نشستیم یک محدودیتى در رحمت، عطوفت، تصور و ادراک داریم و آن محدودیت نمى‌گذارد و به‌خاطر همین محدودیت خودمان است که ما به کار اولیاء خدا اشکال مى‌کنیم نه به‌خاطر اشکال در آنها! اینکه مى‌گوییم که اگر کسى در کار اولیاء خدا شک کند آن شک، به نفس خودش برمى‌گردد! چون تو ناقص هستی شک مى‌کنى، اگر آدم ناقص نباشد و ادراکش بالا برود دیگر شک نمى‌کند. وقتى امام صادق علیه‌السّلام مى‌فرمایند که در تنور برو،¹ اگر من بخواهم شک کنم این شک به امام صادق برمى‌گردد یا به من برمى‌گردد؟! او که امام است، امام که شک کردن ندارد! این شک به من برمى‌گردد که ناقصم، بالا می‌آیم و دیگر شک نمى‌کنم. آن خراسانى اندازه‌اش تا اینجا بود و کوتوله و یک سانتی متر بود، شک مى‌کرد! همۀ خراسانى‌ها را نمى‌گویم! حالا اگر بگویم مى‌گویند که منظورتان فلانى است! می‌گویند که گفته خراسانى ولى منظورش شخص دیگری است! حالا هرچه مى‌خواهند بگویند. شخصی مى‌گفت که من نمى‌دانم چرا این‌قدر در این محله دزدى مى‌شود؟! تعجب می‌کنم! همه این دزدى را به من نسبت مى‌دهند و عجیب اینجاست که همۀ اجناس دزدیده شده هم در خانۀ من پیدا مى‌شود! این باعث تعجب است! حالا ما هرچه مى‌گوییم، این مى‌گوید که به من گفتى و آن دیگرى مى‌گوید که به من گفتی! آقا به خدا و به پیر و پیغمبر منظورم یک نفر نیست بلکه منظور من هرکسى است که مصداق است. می‌گویم که نیست نیست، به خدا نیست! می‌گویند که‌ هست. خیلى خوب هست که هست بگذار باشد! حالا که این‌طور است بگذار باشد!