جلسه ۷۵۴

 مرحوم آقا نسبت به ارتباط با افراد و اشخاص این‌گونه نظر داشتند و حتی بزرگان. یك روز یادم هست بنده در كربلا بودم در منزل مرحوم آقای حدّاد، در آن‌جا صحبت می‌شد كه آقای حدّاد می‌فرمودند: من نمی‌دانم آخر با چه زبانی ـ عبارت ایشان این بود دیگر، حالا ما نقل به معنا داریم می‌كنیم ـ من با چه زبانی به این رفقایم بگویم كه با افرادی كه دچار تشكیك می‌كنند رفت و آمد نكنند و صحبت نكنند؛ آن حال تشكیك آن‌ها در این‌ها وارد می‌شود. یعنی یك ولی خدا، یك آقای حداد، یك كسی كه بر همه عوالم می‌تواند حكم بكند، این در اینجا می‌گفت: اگر رفتید و صحبت كردید و مورد تشكیك قرار گرفتید، فلا تلومنّ إلّا أنفسكم، دیگر ارتباطی به ما ندارد. ما اتمام حجت داریم می‌كنیم خدمت همه رفقا و خدمت همه دوستان، و خدمت افراد. مسائلی اتفاق افتاده، می‌افتد، و حتی خواهد افتاد. راهی را كه بنده دارم خدمت رفقا عرض می‌كنم، مرامی كه دارم ... خب همه رفقا با هم یكی هستیم، و نسبت به این قضیه خب پایبند هستیم. بعضی‌ها خب طبعا مایل نیستند بر این كه بخواهند این مسیر را طی كنند، حالا خب دواعی مختلفی هست، دواعی مختلف است و این دواعی متفاوت ممكن است هركسی را به سلیقه خودش ببرد. بنده می‌گویم كه در مجالس فرض بكنید زنانه، مرد نباید شركت بكند، ارتباط بین زن و مرد دیگر نباید باشد، خب این را بر اساس یك قضیه‌ای می‌گویم، بر اساس یك داعی می‌گویم و بر یك مطلب می‌گویم. خب حالا یكی ممكن است بگوید: نه آقا، فلانی اشتباه می‌كند، پس این حرفها را كه باید برود بگوید؟ اگر ما نگوییم كه بیاید برود بگوید؟

 خب دلیل شرعی هم دارد دیگر، خب بله، اگر نگوید كه بیاید بگوید؟

  ـ آقا این‌ها سؤالاتشان می‌ماند!

 خب مگر تو نكیر و منكر این‌ها هستی كه می‌گویی سؤالاتشان بماند؟ به تو چه مربوط است، خب بماند! به تو چه ربطی دارد كه سؤالات این‌ها می‌ماند؟ تو برو سؤالات مردها را جواب بده، نمی‌خواهد بروی سؤالات زن‌ها را جواب بدهی.