حقیقت زمان و ماهیت گذشت در هستی

اما شما در کیف مى‌بینید که وجود دارد مثلاً شما یک موضوعى دارید فرض کنید الآن یک عبا دارید که رنگش سیاه است بعد این عبا را در آفتاب قرار مى‌دهید و یک ماه از آن مى‌گذرد یادتان مى‌رود بیایید این عبا را بردارید، وقتى نگاه مى‌کنید مى‌بینید رنگش زرد شد. می‌گویید: عبایم که سیاه بود! چون شمس در اینجا بر او عارض شده است، شمس به آن اصابت کرده است کم‌کم این رنگ و لون از سوادى به اصفرارى برمى‌گردد. این مسئله را شما احساس مى‌کنید. این در اینجا دو ماه زیر آفتاب بود و مستقیم آفتاب به آن خورده است. می‌گویید: اینکه اول رنگش سیاه بود، رنگش قرمز بود، الآن چرا این‌طور است؟!

خلاصه کاملاً احساس مى‌کنید که این رنگ اول وجود داشت، سواد و سیاهى اول وجود داشت، قرمزى اول وجود داشت ولی الآن آن قرمزى و سیاهى دیگر وجود ندارد و به جایش زردى و اصفرارى یا بیاضیت در اینجا جاى آن را گرفت. آن را که قبلاً بود کاملاً به یاد دارید، آن را که الآن هست کاملاً مشهود شماست. اگر کسی دیگر هم بیاید از او سؤال کنید که آقا این عبایى که الآن در اینجا افتاده رنگش چیست؟ مى‌گوید: زرد است. مى‌گویید: این که زرد نبود، سیاه بود مى‌گوید: من که سیاه نمى‌بینم، این که الآن مى‌بینم زرد است. دیگرى بیاید از او سؤال بکند، مى‌گوید: این که الآن افتاده زرد است. دقت کنید! خب این کسی که الآن دارد مى‌گوید: زرد است، آیا اطلاع دارد بر اینکه چه مدت بر این گذشت؟! اطلاع ندارد! یعنى بدون اطلاع از اینکه دو ماه الآن زیر آفتاب هست دارد مى‌گوید که این رنگش زرد است، بدون اینکه اطلاع داشته باشد از اینکه نسیان عارض شده، غفلت در اینجا عارض شده که این را از روى بند بردارند، دارد مى‌گوید: زرد است.

کیف، یک واقعیت خارجى

پس کیف یک واقعیت خارجى است که این واقعیت براى همۀ افراد ملموس و محسوس است درصورتی‌که آنها حس لمس را واجد باشند.