جلسه ۷۷۳

 همه می‌فهمند، همه می‌دانند، همه ظلم را می‌دانند چیست، همه مظلومیت را می‌دانند چیست، همه عقل را می‌فهمند چیست، همه خلاف رامی‌فهمند، همه می‌فهمند، این نیست كه نفهمند، كسی نفهمد. درست شد؟ مگر آدم سنگ و دیوار است؟! همه چیز را انسان می‌فهمد.

 پس بنابراین عالم ذر چه شد؟ عالم ذر عبارت از نقطه أولی خلقت انسان است، كه آن نقطه اولی به همان شكلی كه هست درآمده است، آن حیثیت ربطیه او با پروردگار را عالم ذر می‌گویند. پس بنابراین خدا كه در این‌جا می‌فرماید وَ أَشْهَدَهُمْ عَلي أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ¹ نه این‌كه به آن‌ها گفته كه آی دست‌هایتان را ببرید بالا، كی شهادت می‌دهد؟ الست بربکم‌؟ همه آن‌جا دست ها را بردند بالا: آی ما هستیم ما شهادت می‌دهیم!

 بلكه نفس خلقت آن‌ها شهادت است، نفس خلقت آن‌ها. اذ أخذ، وقتی كه گرفت، یعنی وقتی كه خدا خلق كرد، این طینت را گرفت، وقتی این را درست كرد، این انسان را درست كرد، حالا اقرار می‌كنیم. خب این مردم می‌گویند ما با همه وجودمان اصلًا وجود ما اقرار است، وجود ما جنبه ربطی است، وجود ما حیثیت ربطیه است، نفس وجود ما حیثیت ربطیه است.

 اصلا خودش یعنی چه؟ فرض كنید من این آب را بردارم این‌طور كنم، بگویم كه: چطور اقرار می‌كنی بر این‌كه تكان می‌خوری؟

 می‌گوید بابا این كه در دستت است را نگاه كن، خودِ همین كه شما آب را در این ریختی یعنی اقرار و اعتراف به حركت و به میعان و سیلان و امثال ذلك. خود نفس شاكله این. نه این‌كه آب را ما یك چیزی فرض كنیم و بعد بیاییم بگوییم حالا این آب سیلان دارد یا ندارد. همین كه شما این آب را دستت می‌گیری یعنی سیلان. یعنی سیلان، یعنی جریان. همین كه شما این سنگ را برمی‌داری دستت می‌گیری یعنی سفتی. نه این‌كه بخواهی حالا فكر كنی ببینی حالا این سفت است؟ نرم است؟ مثل مایع است؟ مثل آب است یا نه؟