جلسه ۷۷۳

 یعنی آن حقیقتی كه آن حقیقت را خدای متعال ساخته و پرداخته و به آن شكل داده و حالا این حقیقت در این عالم به این كیفیت ظهور پیدا كرده دارد در مدرسه راه می‌رود، دارد در خیابان راه می‌رود، آن حقیقتی را كه ساخته است حالا بر اساس آن حقیقت دارد حركت می‌كند، صحبت می‌كند، حرف می‌زند، رشد می‌كند، آن حقیقت یعنی عالم ذرّ، عالم ذرّ او و عالم ذر تك‌تك افرادی كه آن‌ها در این قضیه در این‌جا با همدیگر سهیم هستند و با همدیگر شریك هستند. بنا بر این عالم ذرّ یعنی آن حقیقت ربطی كه انسان آن ربط را با پروردگار خودش دارد و وجود حقیقی او و وجود معنوی او بر آن اساس شكل گرفته و آن به عنوان علّت برای خلقت عالم ملكوت و بعد مثال و بعد مادّه انسان در عالم در علم عنائی تحقق پیدا كرده؛ این شد عالم ذرّ.

 نمی‌دانم باز مسئله را رساندم یا نه؟ این حقیقتی كه در آن‌جا هست، این به یك اراده واحده و به یك مشیت واحده و به یك تقدیر واحد وجود انسان شكل گرفت در علم عنائی و همراه با این شكل گرفتن این حقیقت، حقیقتِ برزخی‌اش هم شكل گرفت، حقیقت مثالی‌اش هم شكل گرفت، حقیقت مادی‌اش هم شكل گرفت. درست شد؟ همه این‌ها با هم شكل گرفت. پس خطابی كه الآن خدای متعال به ما می‌كند الست بربکم‌، خطابی است كه به آن انسانِ در علم عنائی، به اراده واحده آن انسان را خلق كرده است آن انسان را ایجاد كرده.

 خدا به انسان می‌گوید تو در آن‌جا به این وضع خلق شدی چرا الآن گیج و منگ و از مطلب غفلت كردی و نسیان كردی.

 من تو را به این كیفیت خلق كردم، نه الآن، نه الآن كه داری راه می روی، من تو را بر این وتیره آفریدم، حواست كجاست؟ كجا داری می‌روی؟ من تو را صادق و راست خلق كردم چرا الآن داری دروغ می‌گویی؟ من تو را صاف و پاك و بی‌غلّ و غش خلق كردم، چرا الآن داری سر مردم كلك می‌زنی و تقلب می‌كنی و نفاق می‌كنی و ریا می‌كنی و داری خلاف می‌كنی؟. من تو را موحّد قرار دادم چرا الآن برای من شریك قرار دادی؟