جلسه ۷۹۲

 اینها مگر پشت سر ائمه نماز نمی‌خواندند، در مسجد كوفه نماز نمی‌خواندند، خدا نیاورد روزی را كه بخواهد ورق بگردد و مسائل عوض شود! همان كسی كه پشت سر علی علیه السلام نماز می‌خواند، شمشیر به روی پسرش می‌كشد همین‌ها. همین می‌آید و شمشیر روی پسرش می‌كشد. ما در این دنیا دیدیم، در این دنیا دیدیم، كسانی كه آدم به آنها محبت و لطف كرده بود، به آنها چه و چه كرده بود. حالا ای كاش غریبه باشد، ارتباط و آشنایی با انسان نداشته باشد، چه مسائل و چه مطالبی!

 این جریان یك جریانی است كه می‌خواهند نشان بدهند، می‌خواهند بگویند بابا بیا از این كربلا كه انجام شده و این همه خون مظلوم ریخته شده و این همه مسائل و فراز و نشیب‌ها و گَرد و غبارها و اسارت‌ها و زنجیرهایی كه به پا و بدن امام سجاد علیه السلام زده شد، تمام اینها برای امروز تو بوده است، وگرنه امام حسین علیه‌السلام می‌توانست از همان اول با خیال راحت بیعت كند، شاید یزید حكومت مدینه را هم به امام حسین علیه السلام می‌داد. چه كسی بهتر؟ چرا از مدینه بیرون بیاید، چرا كوه و دره و دشت و اینها را طی كند؟ چرا زن و بچه‌اش را به اسارت بدهد، چرا این همه را به كشتن بدهد؟ چرا؟ اینها همه به خاطر ما بوده در هزار و چهارصد و سی و پنج هجری قمری كه الان هستیم، بزرگان گفته‌اند زحماتی كه امام حسین علیه السلام برای تو كشیده این زحمات را با سینه زدن‌های عادی و بعد هم خداحافظ هدر ندهید. این هدر دادن است، آنها كه مقام و جایگاه و موقعیت خودشان را داشتند، آنها به خاطر ماها از مدینه بیرون آمدند، به خاطر ماها زن و بچه‌شان را با خودشان راه انداختند، به خاطر ماها غل و زنجیر به گردن و دست و پای خودشان بستند، به خاطر ماها خرابه شام و غیر خرابه شام را به جان خریدند، به خاطر ماها علی اكبرشان را تكه تكه كردند، توجه می‌كنید؟ به خاطر ماها این كار انجام شده است.