شرح خطبه مصنّف (2)

چون ماهیّت تعلّق به آن وجود خاص است و آن وجود خاص تعلّق به آن وجود منبسط است؛ لذا به ماهیّت هم اطلاق فیء می‌شود و الاّ در عالم اصلاً ماهیّت وجود ندارد.

جایگاه پیامبر و امام در هدایت

(ثُمَّ)؛ بعد حمد واجب الوجود سپس بعد از حمد واجب‌الوجود (عَلَی النّبیَّ)؛ الخَتمی، صلّی الله علَیه و آله و درود فراوان بر پیامبر ختمی مرتبت صلّی الله علیه و آله و سلّم (هَادِی الْأمَّة)؛ هدایةً تکوینیّة بباطنه که پروردگار به باطن و حقیقت آن نفس شریف همه اشیاء را هدایت تکوینی می‌کند، و تشریعیّة بظاهره و به ظاهر آن نفس شریف هدایت تشریعی هم می‌کند؛

و هر کدام از آن اشیاء را به سرحدّ کمال خودش می‌رساند. که عبارت است از آن اوامر و نواهی که فرموده‌اند.

(وَ آلِهِ الغُرّ) جمع «الأغرّ» من «الغرَّة»: بیاض الوجه؛ غُرّ که جمع اَغرّ است از غُرّة که به معنی بیاض الوجه است. تمام اینها دارای صورت‌های نورانی هستند و حکم چراغ را دارند برای هدایت مردم.

تلمیذ: زنده بودن یا نبودن ایشان در این مسئله فرقی ندارد؟

استاد: نه، فرقی ندارد و الآن هم همین‌طور است.

تلمیذ: آن‌وقت این مطلب با مسئلۀ امام زمان علیه السّلام که حیات ظاهری دارند چطور جمع می‌شود؟

استاد: آن هدایت تکوینی الآن به‌واسطۀ امام زمان علیه السّلام تحقّق پیدا می‌کند.

تلمیذ: پس پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم چه نقشی دارند و دور هریک از ایشان چگونه است؟

استاد: امام زمان علیه السّلام از نقطه نظر سلسلۀ اسباب از پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم می‌گیرد و او هم از خدا می‌گیرد و به این امام زنده می‌دهد و این امام زنده است که در این عالم دارد کار انجام می‌دهد.

تلمیذ: پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم هم از خدا می‌گیرد؟

استاد: بله، خودش که چیزی ندارد. خودش صفر است و اصلاً این کاغذ هم نیست یعنی هیچ.

مطلبی که من اخیراً در این آیات قرآن به آن رسیدم و خیلی عجیب است این مسئله است که اگر شما به آیات قرآن نگاه بکنید می‌بینید که معجزۀ قرآن این است که خداوند در قرآن و اوامرش به اندازۀ سر سوزن و به اندازۀ بال پشه، اراده و اختیاری به کسی تفویض نکرده است که مال خودش باشد حتّی به پیغمبر!