وحدتِ حقیقت وجود و عقیدۀ فهلویّون دربارۀ وجود

(حیْثُمَا تَقَوّیٰ) ذلک النّور الحسّی (وَ ضَعِف).از این جهت که این نور حسّی قوی می‌شود و ضعف پیدا می‌کند.

فالاختلاف بین الأنوار لیس اختلافًا نوعیًّا پس اختلاف بین انوار یک اختلاف نوعی نیست، بل بالقوَّة و الضّعف. بلکه اختلاف به قوّت و ضعف است.

فإنَّ المعتبر فی النّور أن یکون ظاهِرًا بالذّات مظهِرًا للغیر آن چیزی که در نور معتبر است این است که ظاهر بالذّات باشد و مظهِر غیر باشد و هذا متحقَّق فی کلّ واحدةٍ من مراتب الأشعَّة و الأظلَّة. و این معنا در هر کدام از مراتب اشعّه و أظِلّه (یعنی مراتب عِلّی و مراتب معلولی) متحقّق است.

فلا الضّعفُ قادحٌ فی کون المرتبة الضّعیفة نورًا پس نه ضعف قادح است در اینکه ما مرتبۀ ضعیف را نور بنامیم، و لا القوّة و الشدّة و لا التوسّط شرطٌ أو مقوّمةٌ و نه قوّت و شدّت و توسط، شرط یا مقوّم نور بودن مرتبۀ قوی می‌باشند. إلّا للمرتبة الخاصّة مگر برای یک مرتبۀ خاصّه؛ 

یعنی ضعف و قوّه و... برای همان مرتبۀ خودش شرط است؛ چون برای‌اینکه مرتبۀ خودش را ثابت بکند باید یک حدّی داشته باشد.

بمعنی ما لیس بخارجٍ عنها أو قادحة. به معنای اینکه چیزی خارج از او یا قادح نیست؛

یعنی قوّت و شدّت و توسط و ضعف و... خارج از ذاتِ نور نیستند و خود ذاتِ نور است که در این مرتبۀ قوّت و شدّت، آن مرتبۀ خاصّ خودش را می‌سازد. 

فالقویّ هو النّور و المتوسِّط أیضًا هوهو، و کذا الضّعیف.فللنّور پس مرتبۀ قوی نور است، متوسّط هم نور است، ضعیف هم نور است.عرضٌ عریضٌ باعتبار مراتبه البسیطة، و لکلّ مرتبة أیضًا عرضٌ باعتبار اضافتها الی القوابل المتعدّدة. پس برای نور عرضِ عریضی است به اعتبار مراتبِ بسیطه که دارد. و برای هر مرتبه‌اش به اعتبارِ اضافه‌اش به قوابل متعدّده نیز عَرْضی است. نسبت به اینکه این نور در کدام مظهَر باشد، در کدام ظرف و وعاء باشد، هم عَرْض عریضی دارد.