بررسی مسئلۀ وحدت حقیقت وجود در مصادر اسلامی (3)

محی‌الدّین ـ رضوان الله علیه ـ هم همین را می‌گوید:

مُحصی عَوالِمِ الحَضَراتِ الخَمسِ فی وجوده، و کُلّ شی‌ءٍ أحصیناه فی إمامٍ مُبین؛¹ تمام عوالِم خمس در وجود پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم منطوی و احصاء شده است.

ما نگاه می‌کنیم می‌بینیم که پیامبر یک وجودی است که دو متر یا یک متر و نیم قد دارد، مو دارد، دهان، بینی و... دارد، بعد می‌گوییم که این چطورممکن است که واجد تمام عوالِم باشد؟! چطور ممکن است که تمام عوالم از این ابر و کهکشانی که آنها را می‌بینید تا همین‌طور بروید بالا: آن عالَم جبروت، ملکوت، لاهوت و ناسوت و... را در بر بگیرد؟!

درحالتی‌که تمام اینها ناشی از این است که ما به معنای وجود پی نبرده‌ایم؛ وقتی به معنای وجود پی ببریم، می‌بینیم که مادّه‌بودن خِللی در انطواء ایجاد نمی‌کند.

شما شِکر را می‌بینید که سفت است، اما همین شکر یک خاصیّت ذاتی دارد که وقتی آن را در آب می‌ریزید، همین‌طور یواش یواش کم‌کم خودش را با آب وِفق می‌دهد؛ و بعد از مدّتی اگر شما به آن نگاه کنید، غیر از آب چیزی نمی‌بینید. این به‌خاطر این است که شما به ماهیّت شکر پی نبرده بودید و الاّ چنین استبعادی برای شما وجود نداشت.

وجودِ پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم هم همین‌طور است؛ و نه تنها وجودِ پیغمبر، بلکه همه همین‌طور هستند؛ یعنی تمام اشیاء عالَم، داخل در آن وجود مطلق هستند و وجود مادّی، خِللی به این مطلب نمی‌رساند. منتها علّت همۀ اینها آن نفس رسول‌الله صلّی الله علیه و آله و سلّم است که کلام امیرالمؤمنین علیه السّلام هم حکایت از این قضیّه می‌کند.

مگر ائمه علیهم السّلام این مسئله را بیان نمی‌کردند؟! مگر از حضرت سجّاد علیه السّلام نداریم؟! منتها یکی این مطلب را می‌فهمد و یکی نمی‌فهمد!

اللَهمّ صلّ علی محمد و آل محمد