جلسه ۹۹

چون این «قبل» مربوط به آنجایی است که زمانی باشد بعد ما اشیاء را نسبت به همدیگر بسنجیم، در عالم ملکوت که اصلاً زمان نیست، خلقی هم که در آن عالم می‌کند خلق زمانی نیست، حالاکه خلق کرده است بعد ما خودمان در سلسلۀ عرضیه نگاه می‌کنیم و می‌گوییم که این خلقی که کرده است یک مدت از آن گذشته است، درحالی‌که اگر ما به‌دقت نگاه کنیم اصلاً گذشت را نباید ببینیم؛ من‌باب‌مثال مسئله‌ای در اینجا مطرح می‌کنم که از این مسئله به این نکته می‌رسیم و آن مسئله این است که ـ این مطلب مطرح نشده است ولیکن ما می‌توانیم این را به‌عنوان یک مثال بیان کنیم ـ الآن شما این فیلم‌ها را که تماشا می‌کنید یک امر ثابتی می‌بینید که مثلاً در یک فیلم این شخص از اینجا حرکت کرد و چند قدم برداشت و به آنجا رفت یا اینکه فیلمی به شما نشان می‌دهند که شخصی را می‌بینید که ثابت نشسته است و صحبت می‌کند، اینکه الآن به شما نشان می‌دهند که این آقا صحبت می‌کند و نشسته است و شما این را یک شیء ثابت می‌بینید آیا در واقع آن فیلم هم یک عکس به شما ارائه داده است یا عکس‌های متعدد به شما ارائه می‌دهد؟! این‌طورکه نقل می‌کنند: ـ من که نمی‌دانم، حالا تحقیق نکرده‌ام ـ در هر ثانیه بیست و چهار عکس باید رد شود تا اینکه انسان یک شیء را ثابت ببیند، اگر قرار باشد بر اینکه این بیست و چهار عکس به ده عکس تبدیل شود، دیگر آن شیء در این موقع ثابت نیست، دائماً ظهور پیدا می‌کند و محو می‌شود، ما یک امر ثابت را در آنجا نمی‌بینیم، چرا؟ به‌خاطر اینکه خود چشم ما در هر ثانیه بیست و چهار مرتبه عکس برمی‌دارد، یک وقت من چشمم را باز می‌کنم و می‌بندم، اینکه باز می‌کنم و می‌بندم، ـ با یک باز کردن و بستن که کمتر از یک ثانیه است ـ در وقتی که چشم‌هایم را بستم دیگر صورت شما در من نیست، وقتی دوباره باز می‌کنم دوباره صورت شما در ذهن من می‌آید.