جلسه ۱۰۴

دگرگونی در اعراض به‌واسطۀ دگرگونی در ذات

همان‌طوری‌که ما به درختان نگاه می‌کنیم و می‌بینیم که در فصل زمستان برگشان می‌ریزد و دوباره در فصل بهار شروع می‌کنند برگ درآوردن و در فصل تابستان برگشان خوب سبز است و در فصل پاییز زرد می‌شوند و می‌ریزند، این تغییر و تبدّلی که در عَرَض صورت می‌گیرد، دائماً برگ به خودش می‌گیرد و رنگ برگ تغییر پیدا می‌کند و میوه می‌دهد و بعد تا سال بعد ازبین می‌رود، همین‌طور یک دگرگونی در ذات این درخت دارد به‌وجود می‌آید که به‌واسطۀ دگرگونی در ذات است که دگرگونی در اعراض پیش می‌آید، تا اینکه این درخت در ذات خودش ـ حتی در زمستان ـ در حال تغییر و تبدّل نباشد، چطور در فصل بهار می‌تواند شکوفه و گل و برگ از او به‌وجود بیاید؟! پس ما خیال می‌کنیم که این درختان خواب هستند ولی درختان در همین فصل زمستان هم دائماً دارند فعالیت می‌کنند و دائماً دارند میوه و محصول سال بعد را در وجود خودشان آماده می‌کنند منتها در یک موقعیت مناسب که گرمای هوا باشد اینها آن محصول خودشان را ظهور و بروز می‌دهند و از خودشان به‌وجود می‌آورند.

همین‌طور تمام عالم مُلک در ذات خودش در حال تغییر و تبدّل است، تمام عناصر در حال تغییر و تبدّل هستند، خاک‌ها در حال تغییر و تبدّل هستند، سنگ‌ها در حال تغییر هستند؛ شما می‌بینید که یک سنگی تبدیل به فیروزه شده است، همین‌طور که نشده است، این سنگ مراحلی را در ذات خودش طی کرده تا اینکه تبدیل به یک عقیق یا فیروزه شده است. کان‌ها و معدنیات و امثال‌ذلک تمام اینها دارای تغییر و تبدیل هستند. خاک در حال تغییر و تبدیل است، آب در حال تغییر و تبدیل است، خاک و آب در درخت می‌رود و در ذاتشان تغییر و تبدّل پیدا می‌شود و تبدیل به یک میوۀ شیرین می‌شوند درحالی‌که شما قبلاً نمی‌توانستید خاک را بخورید، آب را نمی‌توانستید بخورید؛ آب کثیفِ کذا و کذا قابل شرب نیست ولی همین آب کثیف و خاک و اینها در درخت می‌روند و تبدیل به یک میوۀ شیرین می‌شوند، اینها به‌خاطر حرکت جوهری است که در ذات اینها پیدا می‌شود.