جلسه ۱۲۳

تلمیذ: این شکایت‌هایی که ائمه می‌کنند ... ؟

استاد: تحملش را هم دارند دیگر، درست است که همۀ اینها هست بالأخره سنگ که نیستند اینها هم دارای نفس هستند بالأخره اینها هم تحمل می‌کنند. لذا حضرت زهرا هم قبول کرد، وقتی که حضرت [علی] مسیر عالم تقدیر که از نفس او به‌وجود می‌آید را برای حضرت زهرا باز کرد، حضرت زهرا قبول کرد. اینکه ما در روایات می‌بینیم که حضرت می‌فرماید: آیا می‌خواهی این اسم باقی بماند یا نه؟¹ اینها یک حالات ظاهر بود ولی امیرالمؤمنین در باطن با او چه کرد که قبول کرد دیگر در روایت نیست، ما فقط همین‌قدر می‌بینیم که حضرت امیرالمؤمنین به حضرت زهرا فرمود که آیا می‌خواهی اسم پدرت باقی بماند یا نه؟ چه اشکالی داشت امیرالمؤمنین همۀ مدینه را درو کند و کنار بگذارد؟! چطور پیغمبر آمدند؟! امیرالمؤمنین هم همین‌طور کند. واقعاً از نقطه‌نظر امامت امام می‌تواند با یک اشاره کاری کند که همه تسلیم شوند و قضیه تمام شود. ما اولیا را می‌بینیم که ـ اولیا و امام که هیچ حتی یک نیمچه اولیا ـ با یک اراده، یک اشاره، به یک عنایت و به یک تصرف یک آدم پستِ رذلِ وقیحِ قبیح را رجال‌الغیب می‌کنند.

پس حضرت که می‌گوید: «می‌خواهی این اسم باقی بماند یا نه» یعنی می‌گوید که مشیت من بر این است که با این مردم مدارا کنم، نه‌اینکه نمی‌خواهم [با یک اشاره] همه سلمان شوند. [برای من کاری ندارد] یک فوت می‌کنم همه سلمان می‌شوند پس این ظاهر قضیه است. حضرت زهرا [می‌توانست] در جواب امیرالمؤمنین بگوید که یک اراده کن تا بشود! چرا نگفت؟! گفت که اگر تو [بخواهی] همه‌اش دست خودت است، مگر تو نمی‌گویی که من امام هستم؟! واقعاً هم حضرت زهرا می‌داند که امام است یعنی همان‌طوری است که امیرالمؤمنین است، فرقی نمی‌کند لذا وقتی که حضرت زهرا خواست یک‌دفعه اوضاع را برگرداند امیرالمؤمنین جلوی او را گرفت، [حضرت زهرا] می‌خواست همۀ عالم را کن فیکون کند، گفت که چه‌کار می‌کنی؟!² یعنی اینها اصلاً مجرای مشیت خدا هستند ولی الآن باید این مشیت در اینجا تحقق پیدا کند نه آن مشیت، آنجا ‌حساب دیگری دارد؛ در عالم قیامت حساب و کتاب دیگری دارد، در نزول این عالم و خلقت...