جلسه ۲۱۴

تعریف آنیات

آنیات هم به ذواتی گفته می‌شود که در طرف زمان قرار می‌گیرد یعنی دیگر زمان در آنجا وصولات است. وقتی شیئی از آنجا حرکت می‌کند و به اینجا می‌آید، به این سَر که رسید دیگر در این سَر زمان نیست یعنی مبدأ رسیدنش خارج از زمان می‌آید. همان‌طور که ما می‌توانیم یک حالت ثابتی را در زمان تصور کنیم همین‌طور ما می‌توانیم یک نقطه را نسبت به مکان تصور کنیم که در آنجا انصرام معنا ندارد، تمام این چیزها مثل خود زمان، مکان، مکانیات، تغییرات و تبدّلات، در عالم عرضی این تغییرات دیده می‌شود اما از نظر طولی که وعاء، وعاء دهری است، همۀ آنها ثابت است.

مثل اینکه شما یک مجمعه‌ای¹ را دستتان بگیرید و از اینجا نگاه کنید تمام آن چیزهایی که در این داخل هست در نظر شما به رؤیت واحده است اما یک مورچه دور این مجمعه حرکت می‌کند و شروع به گشتن می‌کند، این مورچه خیال می‌کند که برای رسیدن به او باید حالت قبلی را ازدست بدهد و به بعدی برسد، برای اینکه دور این دایره دور بزند باید زمان قبلی را ازدست دهد و به زمان بعدی برسد اما برای شما حرکت مورچه و خطی که دور دایره است تمام اینها در لحظۀ واحده منکشف است. هم مورچه را می‌بینید و هم تمام آن دوری که این مورچه باید دور بزند. آن مورچه خیال می‌کند اصلاً دایره‌ای وجود ندارد و فقط راه می‌رود، به او می‌گویند که نه بابا! بعدش تمام این دایره هست و من‌باب‌مثال یک متر طول دایره هست، می‌گوید: نه من که نمی‌بینم! من که از آینده خبر ندارم! من که نمی‌دانم به کجا می‌رسم! آن چیزی وجود دارد که من در آن هستم! آن چیزی وجود دارد که من در آن مقطع الآن حرکت می‌کنم، آن وجود دارد! نه بعدش وجود دارد چون من نمی‌بینم و نه قبلش وجود دارد چون من نمی‌بینم! می‌گوییم که نه بابا! تو نمی‌بینی، پشت سرت هست تازه جای پایت هم هست!