بررسی حجیت خطابات مشافهیه نسبت به غیرمشافهین

تلمیذ: پس این مربوط به همان رمز است؟

استاد: نه، اصلاً رمز در اینجا وجود ندارد، هیچ رمزی در اینجا وجود ندارد، فقط این است که [وقتی] شما به آن مرتبه می‌رسید این خطاب من را می‌فهمید. همان‌طور که شما برای فهمیدن خطاب من نیاز به ادبیات، نحو، صرف و بیان دارید و اگر نداشته باشید نمی‌فهمید، برای رسیدن به باطن قرآن هم نیاز به عبور در آن مرحله دارید و هیچ رمزی هم اصلاً و ابداً در کار نیست. برای رسیدن به مرحلۀ بالایی نیاز به صعود به آن مرحله دارید؛ بنابراین تا وقتی که به آن مرحله نرسیده‌اید خطاب من در این مرحله متوجه شما است، وقتی که رسیدید خطابم متوجه شما است در دو مرحله، وقتی که به بالایی رسیدید خطابم متوجه شما است در سه مرحله، وقتی که به هفتادمین رسیدید خطابم متوجه شما است در هفتاد مرحله و هر کدام به این مرحله که رسیدند مورد خطاب قرآن واقع می‌شوند، چه حاضرین باشند، چه غائبین و چه معدومین؛ این از نقطه‌نظر عموم [است].

توالی فاسدۀ مبنای اختصاص قرآن به مشافهین

اشکالی که از نقطه نظر خصوص در اینجا وارد است این است که شما می‌گویید که قرآن معجزۀ پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم است، معجزۀ پیغمبر چطور ممکن است اختصاص به مشافهین داشته باشد؟! پس در اینجا به من چه مربوط است؟! اگر این ادراک معانی قرآن، ادراک حقیقت قرآن، ادراک عبارت قرآن به من مربوط نباشد، که غائب هستم یا اینکه معدوم هستم پس این دیگر نسبت به من معجزه نیست.

این نسبت به آن افرادی است که در آن زمان از این ظهورات و عبارات، ظهور می‌فهمیدند و این ظهورات هم برای آنها حجت بود، این نصوص و حکایات و قصص برای آنها حجت بود، این معانی عجیب برای آنها حجت بود. اگر ما معجزه را معجزۀ ظاهری از نقطه‌نظر بلاغت و اینها بدانیم که دوباره مربوط به اینها است و به ما ربطی ندارد، اگر از نقطه‌نظر معنا بدانیم دوباره مربوط به آن کسانی که در آن رتبه‌های معنا قرار دارند است، به ما مربوط نیست.