توضیح معنای «منّا اهل البیت»

علت حجیت کلام سلمان

عرض کنم حضورتان که سلمان به یک مرتبه‌ای رسیده است که «منّا اهل البیت» شدن یعنی در آن حدی است که کلام او جنبۀ نفسانی دیگر ندارد؛ یعنی نفس، در این کلام دخل و تصرف نمی‌کند تا این را بر طبق خواست خودش تغییر بدهد؛ پس آن معنا را می‌تواند از قلب و از نفس امام علیه‌السلام بگیرد و آن معنا را بیان کند. آن‌وقت دیگر در اینجا تعابیر تفاوت پیدا می‌کند و اینجا همان مسائل خیلی عجیب و عالیه فتوحات که در اینجا مطرح می‌شود.¹ این مربوط به سلمان؛ حالا جابر بن یزید هم از این قبیل است. ولی ما می‌بینیم که خیلی از اصحاب اینها «منّا» دارند یا «منّا اهل البیت» دارند؛ این [فقط] حکایت از این می‌کند که اینها در حیطۀ ولایت قرار گرفتند و از اینجا بیرون نمی‌آیند. منظور این است.

تلمیذ: تعبیر به اجمال است.

استاد: بله حالا اجمال است. رتبه‌اش همین است. فعلیتش همین است. خلاصه در این فعلیت متحجر شده است و مثلاً دیگر شیطان نمی‌تواند اینها را بیرون کند. در ولایت و در تشیع متصلب هستند. اما اینکه حالا فی‌حدنفسه، صرف‌نظر از آن قضیه، خودشان معانی و مطالب را ادراک کنند، یک هم‌چنین استفاده‌ای نمی‌شود کرد.

معنای صحبت با اولیا و تاثیرات آن

تلمیذ: این فرمایشی که در نوارها هست:

این معنایش چیست این حضور چه حضوری است می‌فرمایند که حضور شرط نیست، اویس هم شاید رسیده باشد.

استاد: نه، معنایش، معنای استفاده است. آن هم حضور، حضور غیبی است. حضور معنایش این است که انسان به‌جای اینکه وقت خودش را به این لاطائلات، مسائل ظاهر و ... بپردازد، یک دم و یک نفس با یک شخص راه رفته‌ای باشد که بتواند مسائل حقیقی و واقعی و آنچه را که موجب فتح باب اوست و آنچه که موجب ارائۀ طریق اوست برای او بیان کند. این از هزار سال نماز بهتر است. نماز تنها، اثر چندانی که در انسان ندارد؛ فقط یک طهارت ظاهری، به‌عبارت‌دیگر یک طهارت برزخی در انسان ایجاد می‌کند. این نماز نمی‌تواند عمق داشته باشد، مگر اینکه توأم باشد با سایر جهات تربیتی؛ آن موقع نماز می‌تواند تأثیر داشته باشد. یعنی اگر جهات تربیتی دیگر وجود داشته باشد نماز آن جهات تربیتی را در انسان متحقق و راسخ می‌کند. حالا إن‌شاء‌الله یک شب ممکن است در بحث ذکر و تأثیر ذکر این مطلب را عرض کنیم.