محاذیر تعبد به أمارات (1)

مُحَمَّدُ بنُ یَعقوبَ عَن مُحَمَّدِ بنِ یَحیَى عَن أحمَدَ بنِ مُحَمَّدِ بنِ عیسَى وَ عَن عَلیِّ بنِ إبراهیمَ عَن أبیهِ جَمیعاً عَنِ ابنِ‌مَحبوبٍ عَن عَلیِّ بنِ الحسَنِ بنِ رِباطٍ عَنِ بنِ مُسکانَ عَن أبی‌مَخلَدٍ عَن أبی‌عَبدِاللهِ عَلَیهِ‌السَّلامُ قالَ: کُنتُ عِندَ داوُدَ بنِ عَلیٍّ فَأُتیَ بِرَجُلٍ قَد قَتَلَ رَجُلاً. فَقالَ لَهُ داوُدُ بنُ عَلیٍّ: ما تَقولُ؟! قَتَلتَ هَذا الرَّجُلَ؟! قالَ: نَعَم أنا قَتَلتُهُ. فَقالَ لَهُ داوُدُ: وَ لِمَ قَتَلتَهُ؟!

فَقالَ: إنَّهُ کانَ یَدخُلُ مَنزِلی بِغَیرِ إذنی فاستَعدَیتُ عَلَیهِ الوُلاةَ الَّذینَ کانوا قَبلَکَ فَأمَرونی إن هوَ دَخَلَ بِغَیرِ إذنٍ أن أقتُلَهُ فَقَتَلتُهُ.

حضرت می‌فرماید که پیش داود بن علی بود، بعد یک مردی را آوردند که شخصی را کشته بود. داود گفت که آیا او را کشته‌ای؟! گفت: بله من او را کشته‌ام، داود به او گفت که چرا او را کشتی؟! گفت که این شخص بدون اجازۀ من در منزلم می‌آمد و من پیش آن افرادی که قبل از تو [در مسند قضاوت] بودند رفتم و شکایت پیش آنها بردم که این شخص بدون اجازۀ من در منزلم می‌آید و خلاصه دیگر نمی‌دانم چه‌کار کنم، آنها به من گفتند که اگر این مرتبه بدون اذن آمد او را بکش، من هم او را کشتم!

فالتَفَتَ إلَیَّ داوُدُ بنُ عَلیٍّ فَقالَ: یا أباعَبدِاللهِ ما تَقولُ فی هَذا؟! فَقُلتُ: أرَى أنَّهُ أقَرَّ بِقَتلِ رَجُلٍ مُسلِمٍ فاقتُلهُ فَأمَرَ بِهِ فَقُتِلَ.

حضرت می‌فرمایند که داود بن علی به من رو کرد و به من و گفت: یا أباعبدالله چه می‌گویی؟! حضرت فرمودند که این شخص اقرار به قتل یک مرد کرده است باید او را بکشی،[پس امر کرد که کشته شود].

حضرت در اینجا این را می‌خواهند بگویند که باید دلیل داشته باشد.

ثُمَّ قالَ أبوعَبدِاللهِ عَلَیهِ السَّلامُ: إنَّ ناساً مِن أصحابِ رَسولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ و سلّم، کانَ فیهِم سَعدُ بنُ عُبادَةَ ، فَقالوا یا سَعدُ ما تَقولُ لَو ذَهَبتَ إلَى مَنزِلِکَ فَوَجَدتَ فیهِ رَجُلاً عَلَى بَطنِ امرَأتِکَ ما کُنتَ صانِعاً بِهِ. فَقالَ سَعدٌ: کُنتُ وَ اللهِ أضرِبُ رَقَبَتَهُ بِالسَّیفِ.