ادلۀ قرآنی بر برائت (1)

توضیحات:

ادلۀ قرآنی برائت در اصول فقه در این جلسه به بررسی استدلال‌های قرآنی بر اصل برائت و نسبت آن با حظر و اباحه پرداخته می‌شود. آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی با تحلیل آیات «وما کنا معذبین»، «لا یکلف الله نفساً»، و «ما کان الله لیضل قوماً» نشان می‌دهد که عدم وصول بیان و تبیین، مانع تحقق تکلیف و عقاب است. در ادامه، دیدگاه مرحوم نائینی درباره اجمال برخی آیات و تفاوت برائت با اصالة الحظر و اباحه و نیز نقش شک غیر عقلایی در عدم جریان اصول عملیه بررسی می‌شود. نتیجه جلسه تأکید بر این است که در فقدان بیان معتبر، تکلیف فعلی ثابت نیست و برائت بر اساس فهم قرآنی و عقلایی قابل استناد است. همچنین مفهوم «شک غیر قابل اعتنا» و حدود جریان اصول عملیه به صورت دقیق تبیین می‌گردد.

این فایل صوتی در حال پخش است

در حال بارگذاری...

00:00:00

ادلۀ قرآنی بر برائت (1)

13

ایشان قائل به این بودند که لازم نیست همۀ کفایه را بخوانی، به من می‌گفتند که یک بابش را بخوان مثلاً مشتق را بخوان و دیگر بقیۀ آن را نخوان. مباحثه کن ولو یک بابش را!
یک دفعه در خدمت ایشان ـ مرحوم حاج مرتضی حائری ـ به طهران می‌رفتیم، ایشان استاد ما بود، مرحوم آقا می‌خواستند ایشان را به دکتر بفرستند و من با ایشان طهران آمدم ـ چند مرتبه شد ـ آن‌وقت دیگر وسط راه هرچه اشکال درسی بود بیان می‌کردم و گاه‌گاهی بحث از جنبۀ فقهی به عقلی کشیده می‌شد، می‌گفت: اینجا را من بلد نیستم، برو از بابایت بپرس، از بابایت بپرس، برو اینجا را از بابایت بپرس.
تلمیذ: ایشان فلسفه نخوانده بود؟
استاد: نه نخوانده بود ولی بسیار دقیق النظر بود، خیلی دقیق النظر بود.
اللهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد