بررسی حدیث سعه (2)

یک وقتی منظور از راوی که دارد سؤال می‌کند یهود و نصاریٰ را درقبال مجوس قرار می‌دهد بااینکه مجوس هم از اهل ذمه است ولی از نقطه‌نظر طهارت و نجاست دارد در اینجا به این مسئله توجه می‌کند؛ «لاَ نَعلَمُ أ سُفرَةُ ذِمّیٍّ هیَ أم مَجوسیٍّ» که اکل لحمش جایز باشد ـ اگر حالا مسلم باشد که بحثی نیست ـ ذمی و یهود و نصاریٰ، اگر یادتان باشد ما در بحث طهارت ذبح اهل کتاب گفتیم که یهود ذبحشان اشکال ندارد، و حتی نصاریٰ هم اگر اسم ببرند حتی اسم اَب را ببرند باز اشکالی ندارد که طائفه‌ای هستند که می‌برند. اتفاقاً این‌هم از آن مسائلی است که خلاصه باید روی آن دقت بشود، حالا بعد از این عرضی بکنیم ببینیم که با این وضعمان چطور می‌توانیم اینها را جمع‌آوری بکنیم.

در اینجا به حضرت عرض می‌کند که «لاَ نَعلَمُ أ سُفرَةُ ذِمّیٍّ هیَ أم مَجوسیٍّ؛ ما نمی‌دانیم سفرۀ ذمی‌است یا سفرۀ مجوس است» بنابراین اگر سفرۀ ذمی ‌باشد لحمش اشکال ندارد. این روایت را هم ما آن‌موقع خواندیم یا مجوسی باشد که لحمش اشکال دارد. علیٰ‌أیّ‌حال حضرت می‌فرماید که اگر مجوسی هم بود: «هُم فی سَعَةٍ مِن أكلِها حَتَّى یَعلَموا»

تلمیذ: این مورد برای فتوای حضرت عالی دلیل می‌شود.

استاد: بله روایاتی که داریم که حضرت می‌فرماید: تا سه روز اطعام کنید به اهل مرز‌ها و اهل حدود و اینها،¹ یکی از شرایط ذمه را اطعام ثلاثه ایام قرار می‌دهند، در آنجا هم گفتیم که قطعاً در این اطعامشان گوشت هم هست؛ از یک‌طرف گوشت هست، از یک‌طرف نمی‌دانیم دستشان را به آن غذا می‌زنند، اینها همه دلالت بر طهارت لحم اینها می‌کند، این را هم عرض کردم که بعضی‌ها آن روایت را از اهل سنت نقل می‌کنند «الناسُ فی سعةِ ما لا یَعلمون» علیٰ‌أیّ‌حال ما در کتب خاصه روایاتی که این را تأکید بکنند داریم پس از نقطه‌نظر اصل انتساب روایت و صحت مفاد روایت، شکی وجود ندارد ولی خب موارد مختلفه فرق می‌کند.